Nawiązanie do serii filmów Alien, nazwisko reżysera, i oczywiście spektakularne efekty specjalne – nic więc dziwnego, że trailer rozszedł się szybko po sieci. Źródło ma w tej chwili ponad 7 milionów wyświetleń, ale jego kopia pojawiła się na wielu innych serwisach, trudno więc jest to dokładnie zmierzyć. Tak, trailer narobił mi smaku, chociaż pojawił się też pierwszy zawód, tym bardziej dotkliwy bo w świetle toczącej się dyskusji o ACTA, prawach własności, dostępu do informacji i ograniczeniu piractwa. Według zapowiedzi, film w Polsce będzie dostępny dopiero 20 lipca, dwa miesiące po amerykańskiej premierze… jeśli dystrybutorzy filmowi szukają przyczyn piractwa, to wystarczy, że porównają te dwie daty.

Jestem bardzo ciekaw metod promocji tego filmu, niestety duże kampanie, działania w sieci są w większości przypadków skierowane na rynek amerykański, wiec potem możemy ew. czytać o wspaniałych kampaniach jedynie w branżowych opracowaniach (tak było w przypadku ostatniego Batmana – Mroczny Rycerz – mogliśmy czytać jedynie o wspaniałej kampanii reklamowej). W Polsce najczęściej kończy się na citylightach, billboardach, ew. na dmuchanych paskudztwach w środku miasta.

Nie wiem czy w związku z Prometeuszem planowane są jakieś działania reklamowe, ale materiał, który znalazłem wczoraj pozwala mieć nadzieję. Zwłaszcza, że ten viral, mam wrażenie, skierowany jest jedynie do nielicznych, nie ma w nim cycków, upadków, faili czy coverów Gotye i Adelle, ale wystąpienie Guya Pearca w roli Petera Weyladna nagrane podczas konferencji TED z … 2023 roku :-). Tak jest materiał wylądował na stronie TED jako typowe nagranie z konferencji, razem z opisem przemówienia jak i biografią prelegenta.

O wystapieniu

Peter Weyland has been a magnet for controversy since he announced his intent to build the first convincingly humanoid robotic system by the end of the decade.
Whether challenging the ethical boundaries of medicine with nanotechnology or going toe to toe with the Vatican itself on the issue of gene-therapy sterilization, Sir Peter prides himself on his motto, “If we can, we must.” After a three year media blackout, Weyland has finally emerged to reveal where he’s heading next. Wherever that may be, we will most certainly want to follow.

O prelegencie:

Sir Peter Weyland was born in Mumbai, India at the turn of the Millennium. The progeny of two brilliant parents; His mother, an Oxford Educated Professor of Comparative Mythology, his father, a self-taught software Engineer, it was clear from an early age that Sir Peter’s capabilities would only be eclipsed by his ambition to realize them. By the age of fourteen, he had already registered a dozen patents in a wide range of fields from biotech to robotics, but it would be his dynamic break-throughs in generating synthetic atmosphere above the polar ice cap that gained him worldwide recognition and spawned an empire.
In less than a decade, Weyland Corporation became a worldwide leader in emerging technologies and launched the first privatized industrial mission to leave the planet Earth. “There are other worlds than this one,” Sir Peter boldly declared, “And if there is no air to breathe, we will simply have to make it.”

Dla mnie to wspaniały marketingowy smaczek, ale po pierwszych kilkunastu godzinach obecności w sieci, widzę, że nie zawojował specjalnie internetu, liczba wyświetleń jest raczej skromna (kilka tysięcy). Ale też i wprost wcale nie jest łatwo odnieść ten materiał do Prometeusza mimo, że nawet tytuł materiał na YouTube zdradza wszystko „Peter Weyland in TED Talk Video (Prometheus Viral Campaign)”.

Co to dla mnie oznacza? Prawdopodobnie do samej premiery filmu takich smaczków wycelowanych do konkretnych społeczności będzie więcej, mam przynajmniej taką nadzieję, warto jest więc mieć oczy otwarte i wyczekiwać kolejnych działań reklamowych.

Parę dni temu natknąłem się na nietypową zapowiedź filmu Władca Pierścieni, który przecież na tym kanale był już wałkowany nie raz i na zapowiedź kolejnej emisji nie zwróciłbym uwagi, gdyby nie muzyka :-)

Przyznacie chyba, że dość zaskakujące połączenie. Zapewne znacie ten kawałek (Gotye – Somebody That I Used To Know), od kilku tygodniu (dzisiaj też) przynajmniej raz dziennie ten utwór pojawia się na moim facebookowych wallu. Nie jestem pewien, ale chyba też słyszałem go gdzieś przelotem w radiu, jeśli to było RMF lub Radio ZET to pewnie jest wałkowany non-stop (nie wiem, rzadko słucham radia) – na pewno obił Wam się o uszy. Zresztą mi osobiście też bardzo się podoba, dla przypomnienia ale i dla odmiany wrzucam trochę inną wersję.

Ale to nie pierwszy przypadek, kiedy TVN w nietypowe sposób zapowiada ten film, odgrzebałem z archiwum zapowiedź tego filmu z 2009 roku, też była fajna i z większym jajem:

Wladca pierscieni pierscionek 2009 przez mediafun

fot. Przemek Chudkiewicz | Grandessa.pl

Najdłużej przygotowywany budyń w końcu doczekał się swojej premiery a ja miałem okazję go skosztować :-) Na premierę filmu “Blogersi” przyszło sporo ludzi, sala DKF SGH na prawie 300 miejsc była praktycznie cała wypełniona… – pierwsze zaskoczenie, nie spodziewałem się tak dużej frekwencji i od razu zacząłem się zastanawiać, czy to (jak widać modny wciąż) temat blogów spowodował tak liczne przybycie, czy to siła zaproszeń na premierę opublikowana na kilku blogach czy działania promocyjne DKF-u? Nie wiem, ale wbrew narzekaniu internetowych marud („ile można o tych blogach”) okazuje się, że jeszcze można :-)

W czasie panelu dyskusyjnego (Kominek, Artur Kurasiński, Jarek Rybus, Kamil Durczok i ja) trwała też mała dyskusja na Twitterze i Facebooku i pojawiało się tam pytanie.. „jak film”…

I to jest bardzo trudna dla mnie odpowiedź, dawno mi się to nie zdarzyło – nie potrafię jednoznacznie określić, czy film mi się podobał czy też nie. I nie stawiam w tej chwili żadnej zasłony dymnej mówiąc w ten sposób o kiepskim filmie, zapewniam, że gdyby był zły, gdyby mi się nie podobał, to po prostu bym napisał, że jest kiepski.

fot. Przemek Chudkiewicz | Grandessa.pl

Ale w mojej ocenie i recenzji filmu jest kilka pułapek, z których wcale nie tak łatwo jest mi się wygrzebać. Po pierwsze jestem tworzywem filmu, występuję tam i gadam co mi ślina na język przyniesie. Mimo, że od kręcenia tych zdjęć upłynął ponad rok czasu (przybyło 20 kg i jedna nerka :-) to nie wstydzę się tych słów i nie wymazałbym ich z tego materiału… nie straciły na aktualności – mówię tam o sile mediów, blogów, bla, bla bla..

Drugą pułapką obiektywnej oceny jest fakt, że jestem blogerem, film jest o blogerach, a ja przynajmniej raz w tygodniu odpowiadam na pytania dotyczące blogosfery, przyszłości blogosfery, wyzwań, problemów, kierunku, przyszłości, wiarygodności, zarabiania… i jeszcze długo mógłbym tu wymieniać. Ile więc można o tych blogach mędolić… to z pewnością będzie opinia tych, którzy na blogosferę patrzą dłużej niż jeden miesiąc. Nie pada tam dla mnie nic nowego, nic co mnie zaskakuje, ogromną większość osób występujących w tym filmie znam, znam też ich opinie, więc dla mnie ten film to jak zapis video z wesela na którym i tak byłem i w dodatku trzeźwy, bo wszystko pamiętam – nothing new.

O wiele ciekawsza będzie dla mnie opinia, nazwijmy go roboczo, zwykłego internauty, „kowalskiego” co czasem w internecie bywa, czyta newsy na onecie i wysyła „emalie”. O wiele ciekawsza będzie dla mnie opinia, zwykłego „kowalskiego” dla którego jedynymi mediami, które konsumuje są radio, telewizja i prasa z dodatkiem telewizyjnym. Tego jestem bardzo ciekawy i pewnie nigdy takiej opiniinie poznam, bo na onecie „kowalski” komcia nie zostawi, a jeśli nawet, to zginie on w zalewie „POprawnych” i pseudomerycznych opinii pomieszanych z testami na inteligencje i walką o prawdziwą polskę papieża polaka.

Nie wiem ilu na sali, podczas pokazu było blogerów, ilu czytelników blogów a ilu zainteresowanych tematem a nie związanych z blogsferą. Ich opinia jest dla mnie ciekawa, czy faktycznie ich dotychczasowe wyobrażenie o internecie, blogosferze się zmieniło, czy zdawali sobie sprawę, że funkcjonuje w sieci taki (przedstawiony w filmie trochę na wyrost) blogerski światek i coś tam czasem robi? Jak oceniają ten film studenci dziennikarstwa?

Nie jestem za to ciekawy opinii znawców tematu z branży filmowej, czy namiętnych dyskutantów na pokazach i przeglądach filmu dokumentalnych. Dyskusja, która odbyła się po pokazie w DKF też jest tego najlepszym przykładem, szybko oderwaliśmy się od filmu i popłynęliśmy w dziennikarstwo kontra blogi plus anonimowość komentarzy w internecie – chociaż tutaj olbrzymia jest rola moderatora, którego, miałem wrażenie, zabrakło. A reżyser, Jarek Rybus zawsze jak dostał mikrofon to przekazywał go dalej… więc dyskusja dryfowała gdzieś w bok.

Trzecią pułapką, jest fakt, że… ten film już widziałem :-) o wiele wcześniej, podczas przed, przed, przed premierowych pokazów fragmentów w Gdańsku (Blog Forum Gdańsk 2010) czy Wrocławiu (Social Media Day Poland). Chyba fragmenty filmu pokazywane w Gdańsku były nawet dłuższe niż sam film :-). Więc wczorajszy pokaz był dla mnie zakończeniem pewnego procesu powstawania tego filmu, niż faktyczną premierą.

Przesłuchałem więc sobie ten film jeszcze raz, podczas pisania tego postu… tak, „spiratowałem” go i nagrałem sobie audio dyktafonem pod stołem. A ponieważ mam bardzo dobrą pamięć fotograficzną, to taki audio wspomagacz zadziałał prawie jak nagranie video…

Starając się wiec oderwać chociaż na trochę od mojego blogerskiego skrzywienia wydaje mi się, że „Blogersi” to całkiem nienajgorszy materiał. Specjalnie użyłem określenia „materiał”, bo nie wiem (nie wchodząc w akademickie polemiki i definicje) czy jest to dokument, do którego jestem przyzwyczajony. Przypominał mi raczej, wydłużony do kilkunastu minut materiał z programów informacyjnych (pomijając reżyserowane scenki z Kominkiem). Mocno pocięte wypowiedzi bohaterów filmu, które często układały się w jedno zdanie, głos lektora, Janusza Szydłowskiego, tempo jak w materiale dziennikarskim, wzmacniały takie wrażenie. Gdzieś nawet w komentarzach po dyskusji pojawiło się określenie „dokumentoid”, nie wiem czy słusznie i pewnie zamiarem autora tego komentarza była negatywna ocena… to gdzieś bym chyba w tym kierunku zmierzał.

Wspominając wcześniej o swoich skrzywieniach blogerskich, wydaje mi się, że reżyser sam też im uległ… scenki z gotowania budyniu i dość enigmatyczne nawiązania Alka Tarkowskiego do historii z budyniem będzie tak naprawdę dla niewielu czytelne, ba, ciekawe dla ilu czytelników samego Kominka, sceny z gotowaniem budyniu czytelne… tutaj Jarek Rybus wpadł w swoje własne obycie z blogerami, bo kto, oprócz kilku blogerów ich czytelników oraz części branży public relations i marketingu słyszał o budyniu Dr. Oetker? Żałuję, że nie zapytałem Kamila Durczoka, czy słyszał o tym wielkim wydarzeniu w polskiej blogosferze :-)

No właśnie, Jarek Rybus – reżyser… w materiałach, w rozmowach i wcześniejszych wywiadach podkreślał, że jest to jego spojrzenie na blogosferę, zainspirowane wydarzeniami „blogerzy & politycy”. Ok, interesujące spojrzenie, tylko w efekcie, podczas oglądania Blogersów, nie miałem wrażenia oglądania autorskiego materiału, raczej dystans, obiektywność charakterystyczna dla dziennikarzy, autora tam nie było. Może to też moje skrzywienie, ja bardzo lubię, kiedy w dokumentach pojawia się autor, jest narratorem, przepytuje bohaterów, niejako zabiera nas w podróż po temacie… jeśli przypomnicie sobie filmy Michaela Moora to wiecie co mam na myśli.

Wobec reżysera można też wytoczyć całą litanię spraw, które nie zostały poruszone w filmie, mój ulubiony zarzut to „dlaczego nie było tam prawdziwych blogerów” :-), dlaczego zabrakło szafiarek, kulinarek, blogów o książkach, podróżach, sporcie, zdrowym odżywianiu, prawdziwych blogerów piszących prawdę o smoleńsku, blogów o prawdziwym życiu, o chorobie, o dzieciach, o tym jak zostać milionerem itp. Tutaj temu wyzwaniu łatwo jest sprostać i każdy może łatwo pobić Jarka Rybusa – sprzęt video jest tani, dostępny dla każdego, rekord czasowy jest prosty do pobicia, bo Rybusowi wyszła ok. 1 minuta filmu na miesiąc – zapraszam więc wszystkich niezadowolonych z wąskiego poruszenia tematów w „Blogersach” o podjęcie wyzwania i nakręcenia własnych blogersów – chętnie taki film wesprę promocją na blogu.

Dla mnie w filmie zabrakło, czegoś co zapada w pamięć, myśli, stwierdzenia, jakiejś obserwacji, która może być pretekstem do rozmowy. Zapomina się o tym filmie tak szybko jak o obejrzanych przed chwilą „Faktach” – co też pokazała dyskusja, o filmie niewiele dyskutowaliśmy.Być może winna jest temu właśnie formuła dokumentu, przypominająca materiał z Wiadomości – przyzwyczajeni do takich przekazów, traktujemy je tak jak tło, jak radio szumiące gdzieś w biurze. Bardzo lubię opowieści i filmy, które opowiadają a nie prezentują zjawisko pozostają w mojej pamięci na dłużej.

Starając się zamknąć opinię w jednym akapicie, to jest jednak ciekawy dokument, ukazujący fragment blogosfery i tego jak media postrzegają blogerów, nie ma tu gloryfikacji czy też ingnorowania tematu. Może niepotrzebnie reżyser budował atmosferę stwarzającą wrażenie, że gdzieś tam w dole działa jakaś tajemnicza blogosfera co ma wielki wpływ i rozmawia z politykami… Z perspektywy czasu przesunął bym środek ciężkości dyskusji o nowych mediach, wpływie blogosfery i tego co się dzieje poza ekranem telewizory z samych blogerów na zwykłych internautów, tych co wykopują, „lajkują”, zakładają fanpage i aktywnie działają w wielu serwisach społecznościowych. Nie trzeba być blogerem, aby mieć wpływ na rzeczywistość z poziomu klawiatury.

Dobrze będzie, jak film da się obejrzeć za darmo w sieci.

To była moja opinia, opinia blogera, jednego z bohaterów filmu, blogera zajmującego się blogosferą, który z filmu nie dowiedział się niczego nowego i do którego ten film nie był skierowany.

Jestem ciekaw Waszych opinii, zostawcie je poniżej w komentarzach lub zalinkujcie do opinii na Waszych blogach… zaznaczcie tylko, czy faktycznie oglądaliście ten film :-)

Ty m razem, może to nie będzie taka rewolucja, jak ta sprzed kilku tygodni, gdzie brawurowa akcja Ryśka z Klanu w burdelu, wstrząsnęła polskim internetem, ale twórcy serialu Klan oraz reklamodawcy poszli w branżę finansową, na tyle naginając scenariusz serialu, że pani Stasia, oprócz swojej żelaznej kwestii „naparzę ci czaju”, zaczęła mówić po angielsku. Doprawdy, fachowe określenie „medical assistance” w ustach Stasieńki od ziółek brzmi nadzwyczaj egzotycznie :-).

Rzeczywistoć serialowa, jak w reklamie, jest znacznie prostsza, jestem pewien, że w normalnej sytuacji Jeremiaszek musiałby się zmierzyć z automatem call centrem i trochę ponaciskać numerków aby połączyć się w końcu z operatorem. Z drugiej strony, żaden 30 sekundowy spot nie przedstawiłby jaśniej i prościej zalet posiadania konta w BZ WBK (konto aktywni 50+ przypominam) niż ta 3 minutowa scenka w serialu :-)

Znalazłem kolejną polską produkcję, w której ta marka pojawia się w identyczny sposób. Tym razem jest to film „Złoty środek” (reż. Olaf Lubaszenko), z kurczakiem walczy Cezary Pazura.

W porównaniu do klanu marka pojawia się tutaj tylko na chwilę, pewnie ktoś oglądający ten film na DVD w domu nie zawsze dostrzeże logo… na kinowym ekranie pewnie było o wiele bardziej widoczne. Nikt również nie kazał aktorom oblizywać się gotowym kurczakiem oraz chwalić wspaniały „Pomysł na…” :-)

Tym razem Gracjan został zaproszony do promocji filmu Sachy Barona Cohena – Brüno. Co prawda Gracjanowi wizerunkiem daleko jest do postaci jaką prezentują trailery filmu, Brüno to raczej parodia + bezczelność takich postaci jak Tomasz Jacyków. Ale ok… Gracjan pewnie był tańszy :-) Raczej moje uznanie wzbudził fakt, że postać Gracjana została wykorzystana w wielu mediach.

I to właśnie Gracjana widziałem razem z ekipą telewizyjną kiedy wyjeżdżałem ze studia TV Puls – ubrany w firmowy strój Brüno. Pewnie oprócz zdjęć oraz występów na imprezach promujących film pojawi się trochę więcej materiałów filmowych.

Oczywiście typowej piosenki w wykonaniu Gracjana nie mogło zabraknąć… tutaj akurat jest 100% Gracjana i 0% Brüno (czyli ciężko wysłuchać do końca) oraz ciekawostka – w klipie obok Gracjana pojawia się kobieta :-)

Jest profesjonalna sesja zdjęciowa plus komunikacja „Gracjan – polski Brüno” (z tym akurat bym najbardziej dyskutował. Być może jaki kraj taki Brüno :-).

Tym sposobem Gracjan wchodzi do mainstreamu (już dwa teksty o nim na Pudelku). Już od jakiegoś czasu były też pudelkowe donosy na Gracjana…jeden mi się bardzo podobał (chyba nie był opublikowany), w stylu „Gracjan nachapał się szmalu na reklamie z Media Marktem, przedtem nie miał plecaka a teraz chodzi po osiedlu z nowym plecakiem” (+ fotka strzelona z okna) – Dobry donos, nie :-)

Klan, który od ponad 10 lat jest emitowany w TVP ma jedną cechę, która wyróżnia go na tle innych seriali i jest istotna z punktu widzenia reklamodawcy. Klan chyba jako jedyny polski serial jest idealnie zsynchronizowany z rzeczywistym czasem, co oznacza, że jeśli odcinek jest emitowany w środę i bohaterowie mówią, że coś się wydarzy jutro, to mają na myśli czwartek (i w serialu i w rzeczywistości), w przeciwieństwie np. do serialu „M jak Miłość” gdzie bohaterowie zimę mają latem. Tak naprawdę daje to spore możliwości dla reklamodawców jak i różnych celów autopromocyjnych, co TVP już nieraz wykorzystywała. Podczas ostatnich mistrzostw europy w piłce nożnej bohaterowie Klanu rozmawiali o meczach polskiej reprezentacji „jutro grają nasi, musimy to obejrzeć!” i faktycznie mecz polskiej reprezentacji był dzień po emisji odcinka. Zresztą w klimaty sportowe również weszła marka Tyskie ze swoją słynną flagą, która do tej pory jest mylona z naszą narodową :-)

Taka synchronizacja i elastyczność producentów pozwala trochę inaczej planować kampanię i umieszczać reklamowane produkty w serialu. Na przykład w „Magdzie M” (bohaterka kupowała nowy samochód) product placement był dopasowany do długofalowej kampanii reklamowej marki Suzuki – po zakończeniu emisji serialu kampania trwała nadal a Joanna Brodzi została twarzą marki. Pojawiał się bank, z którego można było wypłacać pieniądze z lokaty bez straty odsetek (również duża i długa kampania). Natomiast w Klanie jest trochę inaczej… pojawiają się tam marki, które prowadzą krótkie kampanie, o mniejszych budżetach, dla których widownia Klanu jest jednak targetem nie do pogardzenia. A w dalszym ciągu jest to grupa ponad 5 milionów widzów (w grupie 4+)

Podejrzewam, że również wstawienie produktu w fabułę serialu to kwestia kilku tygodni… co niestety często widać po naciąganym wątku… no ale przecież nie rozmawiamy tutaj o walorach artystycznych.

Tutaj pojawia się glukometr Optium Omega, bohaterka podczas wycieczki wpada do jeziora torebka z lekami a w niej glukometr. Trzeba ją szybko ratować i z pomocą przychodzi farmaceutka Elżbieta Chojnicka, która ma pod ręką niezbędny glukometr :-)

A to moje niedawne znalezisko… Lubiczówna czuje miętę do pewnego profesora, zaprasza go do domu na obiadek, ale tragedia… w lodówce tylko mrożony kurczak. Na szczęście zaradna koleżanka ma nowy produkt Winiary: „Pomysł na…” i sprawa uratowana. Mimo sztuczności całej sytuacji to akcja ciekawa, bo ze spotu (który mniej więcej w tym czasie był emitowany) pamiętam, że do tego produktu był dołączany jakiś woreczek… ale po jaką cholerę, kto z nas dokładnie ogląda reklamy? Dopiero ten odcinek Klanu mnie oświecił i pokazał jak można zadowolić profesorskie podniebienie :-)

Zaraz, zaraz… czy ten wpis traktuje o serialach czy o reklamach? Pogubiłem się :-)

A żeby nie było, że tylko o polskim product placmencie będzie ten wpis… to hit ostatniego sezonu, serial Californication (oprócz delikatnie pojawiających się marek Apple, BMW i Porsche) najmocniej akcentowanym produktem jest Guitar Hero (niestety nie znam tej gry, nie potrafię rozpoznać która to część).

Nie znam dokładnie tego serialu, więc ciężko mi określić, kiedy temat książki pojawił się po raz pierwszy, ale przynajmniej od kilku odcinków dosyć intensywnie przewija się w fabule. Jedna z bohaterek serialu – Basia Jasnyk postanawia napisać książkę (jakieś romansidło) i usilnie szuka wydawcy. Trafia do wydawnictwa, wpada w oko redaktorowi naczelnemu, jakoś wątek się kręci, jednocześnie w kolejnych odcinkach możemy zobaczyć kolejne etapy powstawania książki – projekty okładek, reklamę promującą książkę i w końcu egzemplarze wydrukowanej książki. Ale to nie wszystko, bo cała zabawa przeniesie się wkrótce do świata realnego i książka autorstwa Barbary Jasnyk pt. „Kaktus w sercu” naprawdę pojawi się na rynku.

Tak to wyglądało w wybranych migawkach z kilku odcinków:

W serialu, książkę wydaje wydawnictwo „Słowo” („Słowo to bardzo dobre wydawnictwo” – mówi jedna z bohaterek), ale w rzeczywistości książka ukaże się w Wydawnictwie W.A.B. i już jest na stronie z zapowiedziami.

Barbara Jasnyk, Kaktus w sercu
w przygotowaniu

To może być literackie wydarzenie jesieni. Basia Jasnyk z popularnego serialu „Teraz albo nigdy” napisała książkę! Dowcipną, barwną i bardzo wciągającą. I pomyśleć, że miał to być tylko sposób rozładowania złości na facetów. Całe szczęście, że nie tylko jej przyjaciółki będą miały okazję wzruszać się przy lekturze, śmiać i płakać na przemian. Basia znalazła wydawcę, który postanowił dać szansę obiecującej debiutantce. Co prawda pociągnie to za sobą szereg nieprzewidzianych wydarzeń, ale na razie o tym cicho sza…

literatura piękna; seria: poza seriami

termin wydania: 27 listopada 2008
wydanie: I
gatunek: powieść
oprawa: miękka, skrzydełka
format: 16 x 24 cm
ISBN 978-83-7414-537-4

Termin wydania książki to 27 listopada, więc znając życie, TVN (i pozostali patroni medialni: RMF FM, Onet.pl, Plejada, Viva!, Party, BycKobieta.pl) jeszcze rozkręcą machinę promocyjną. Prawdopodobnie również dlatego w serialu pojawi się Olivier Janiak w roli… Oliviera Janiaka, który będzie przeprowadzał wywiad z debiutującą pisarką. Całość chyba była trzymana w dość dużej tajemnicy, bo na stronach fanowskich serialu (a fani zawsze wiedzą pierwsi) o książce w realu właściwie nie ma żadnych wzmianek. Chociaż pewnie uważny obserwator mógł wyczuć, że coś się kręci, w streszczeniach kolejnych odcinków tytuł książki był wymieniany podejrzanie często i dokładnie:

Odcinek 17:
Basia spotyka się z wydawcą. Bartek Wróblewski od razu przechodzi ze swoją nową autorką na ty. Mówi jej, że chce wydać „Kaktusa w sercu”, ponieważ dawno nie czytał książki, która zawiera tak wiele trafnych obserwacji psychologicznych i ironicznego poczucia humoru. Dodatkową zaletą jest zaskakująca puenta. Bartek nie zdradza, skąd wziął maszynopis i prosi Basię o przesłanie książki w wersji elektronicznej. Dziewczyna dopytuje, czy nie powinna wprowadzić w tekście poprawek, ale zdaniem wydawcy wszystko jest w porządku.

Odcinek 18:
Basia wybiera się ze swoim wydawcą na piknik. Bartek śmieje się, że zapraszając ją za miasto realizuje marzenie bohaterki z powieści „Kaktus w sercu”. Para wznosi toast za powodzenie książki. Mężczyzna nie szczędzi swojej nowej autorce komplementów – nie tylko dotyczących sztuki pisarskiej.

Odcinek 19:
Basia spotyka się z Bartkiem, aby wybrać projekt okładki „Kaktusa w sercu”. Aby lepiej się rozmawiało, wydawca proponuje odrobinę alkoholu. Po kieliszku stwierdza, że chyba się od dziewczyny uzależnił.

I co o tym myślicie? Akcja i jej zaplanowanie całkiem niezłe… zobaczymy jak temat się rozwinie dalej i czy TVN rozkręcając promocję i wrzucając „Kaktusa…” wszędzie gdzie się da, nie obrzydzi wszystkim tego tytułu. Ze względu na datę wydania, książka pewnie będzie promowana pod hasłem „musisz kupić mężczyzno, tę książkę swojej kobiecie”. Nierozwiązaną zagadką jest jeszcze kwestia autorki, kto tak naprawdę napisał tę książkę i co było pierwsze, serial czy książka?

Ten 50-cio sekundowy kawałek już oczywiście na Dailymotion został zakazany… bo pokazywał fragment filmu. Znowu zostałem przestępcą…ehhh. Poziom irytacji serwisami video + 10.

Coca-cola zero „atakuje” również w najnowszej części Jamesa Bonda – Quantum of Solace. Filmu oczywiście nie widziałem… ale skoro reklamówka pomieszała się z trailerem filmu to na pewno w filmie coca-coli (wstrząśniętej nie zmieszanej) nie zabraknie.

Ale nie jest tak różowo, antyfani coca-coli tez nie śpią. Wczoraj ustrzeliłem w Warszawie kolejny „nielegalny” billboard nawołujący do bojkotu coca-coli. Nie wiem jaki jest rozmach tej akcji, jeśli zauważycie takie billboardy w swoim mieście – dajcie znać.

Trochę szkoda, że nawołując do bojkotu Coca-Coli organizatorzy tak mało podkreślają, że produkty tego koncernu mają całkiem sporą cześć rynku. I pewnie może się zdarzyć tak, że bojkotujący Coca-Colę dla idei, popija w domu Kroplę Beskidu czy Nestea. Plakat na ulicach Warszawy odsyła na stronę www.killer-cola.info, gdzie znalazłem m.in. taki film informujący o międzynarodowym bojkocie.

Dzięki temu, że TVP poszła po rozum do głowy, drugi sezon Oficera obejrzałem tylko w sieci (nawet nie wie, o której godzinie był emitowany w telewizji) – przed każdym odcinkiem był krótki jeden spot (chyba Orange). Dla mnie Oficer II był właściwie serialem internetowym. Ale czy tylko rodzaj medium ma decydować o tym, czy to serial internetowy? Patrząc na potencjał sieci, to trochę za mało.

Wczoraj odbyła się konferencja MindShare połączona z pokazem pierwszego odcinka serialu „Citylajf.pl”. Tuż przed publikacją tego postu zerknąłem sobie jeszcze na media branżowe (Brief.pl, Mediarun.pl, Wirtualnemedia.pl), żadne nie „łyknęło” historii z „pierwszym internetowym serialem”. Być może to hasło może się sprzedać, kiedy o serialu będą dyskutowali prowadzący program „Kawa czy herbata” czy „Dzień Dobry TVN” – tam przejdzie taki tekst.

5 minut z konferencji + fragmenty serialu (jeszcze jest tajny, nie ma trailera):

Chociaż z określeniem „pierwszy serial internetowy” miał też dylemat producent, czyli dom mediowy MindShare – są przecież świadomi tego, co się dzieje w sieci. Ostatecznie jednak zdecydowali się pozostawić nazwę (ja bym odpuścił), a tak tłumaczą się w informacji prasowej:

Jeśli zaś chodzi o przyznaną sobie palmę pierwszeństwa… Cóż, pozwoliliśmy sobie nazwać go „pierwszym serialem internetowym w Polsce” nie z niewiedzy czy arogancji lecz po prostu dlatego, że dorobek polskiego rynku profesjonalnych produkcji internetowych jest jak dotąd niewielki. Powstaje, rzecz jasna, wiele bardzo interesujących i odważnych rzeczy, są one jednak dość niszowe, bliższe kinu offowemu lub wyreżyserowanym video – blogom. Szanujemy i doceniamy ten wkład w rozwój formatów internetowych, chcieliśmy jednak pójść parę kroków dalej i wierzymy, że się udało!

Jak wypadł pierwszy odcinek? Jeśli wypadłby świetnie, bez wahania napisałbym, że szykuje się niezły hit. Ale wypadł średnio, przynajmniej dla mnie. Jednak na podstawie przedpremierowego odcinka nie skreślałbym od razu tego serialu. Nie oglądam też TVNowego „Teraz albo nigdy” więc może nie jestem w targecie. To, co według producentów jest zaletą tego serialu (duża ekipa, aktorzy, scenarzysta, reżyser, całe zaplecze, które powoduje, że produkcja niczym nie różni się serialu dla telewizji) widać również na ekranie i trochę przeszkadza w odbiorze. Widać przyzwyczajenia z telewizji… pierwszy odcinek miał 6 minut, jednak trochę się dłużył, cięcia które się pojawiały sprawiały wrażenie jakby to 20 minutowy odcinek został przycięty do 6 minut. Było widać, że producenci nie do końca czują internet, Dariusz Przychoda zresztą podkreślał, że również się uczą i traktują pierwszy odcinek jako eksperyment z formatem. Jednak nie przesłałbym pierwszego odcinka dalej swoim znajomym, podejrzewam że też nie dostaniecie go od swoich znajomych (zobacz! nowy serial). A ilu z Was dostało Baśkę z klatki B w ramach poczty biurowej?

Ale do premiery Citilajf.pl w internecie kilka dni, możliwe że pierwszy odcinek zostanie jeszcze stuningowany.

Co mi jeszcze przeszkadza? Serial internetowy, fajnie, ale co z tego że jest emitowany w internecie, skoro nie wykorzystuje tego medium w całości. Kolejne „telewizyjne” przyzwyczajenie – zrobiliśmy, a teraz tylko emisja. A przecież sieć to dynamiczne medium potrzebujące dwustronnej komunikacji.

Serial opowiada o ludziach pracujących w korporacji, aż prosi się, żeby pójść dalej – fikcyjna strona firmy, blogi pracowników, profile postaci na serwisach społecznościowych… nagrania z telefonu komórkowego z firmowej imprezy na youtube, fotka pijanego prezesa. Miłość, zdrada w serialu internetowym? Dlaczego nie wykorzystać w fabule serwisów randkowych, typu sympatia.pl? Zwłaszcza że serial „przylepiony” jest do WP.pl. To pokazuje, że jest jeszcze sporo wolnego miejsca w temacie „internetowy serial”, ale chyba więcej do powiedzenia miałaby tutaj agencja interaktywna, która zrobiłaby coś do spółki z domem mediowym.

Serial jest obrandowany, sponsorem/partnerem całego przedsięwzięcia są firmy LG oraz Mazda. W pierwszym odcinku nie pojawiło się logo żadnej z marek, producenci zapewniają, że product placement nie będzie zbyt nachalny. Marki jako patroni produkcji filmowej zupełnie mi nie przeszkadzają, jasne postawienie sprawy (serial sponsorowany) zresztą już wielokrotnie się sprawdzało (BMW Films).

Do premiery zostało kilka dni i mam nadzieję, że w MindShare zrobią coś z jeszcze jedną rzeczą, która mi totalnie przeszkadza. Serial będzie emitowany na stronie citylajf.pl oraz na stronach wp.pl. Niestety nie będzie go można wkleić na swoją stronę (emdedować), nie zostanie również puszczony w youtube. Z jednego powodu, niestety strasznej przypadłości domów mediowych, które muszą spowiadać się przed klientami i przedstawiać tabelki z wynikami. Puszczenie filmu na żywioł utrudnia jego dokładny pomiar… a przecież LG i Mazda muszą dostać wykresik, ile złotówek kosztował ich każdy widz. Zamknięty player doskonale upraszcza badanie… jednocześnie skutecznie utrudnia promocję serialu w sieci.

Już kilka pomysłów przejechało się na takim ograniczeniu (dobrą produkcję internauci i tak ściągną i sobie zripują ze strony, ale dlaczego im to utrudniać). Bo na czym polega wymiana filmów i oglądanie filmików na youtubowych portalach? Przypomnę przypadek z Plejadą.pl (TVN) i Mam Talent.
Internauci, prócz tego że chcą oglądać filmiki z Mam Talent, to również chcą mieć swój ulubiony film na SWOIM koncie. I szlag ich trafia jak ktoś kasuje im filmy z ICH konta.
Teraz YouTube jest wyczyszczony z nielegalnych „mam talentów”, ale przypomnijcie sobie, ile „klonów” Klaudii Kulawik chodziło na YouTube (dziewczynka co śpiewała Niemena).

W tej chwili plejada „zawłaszczyła” (nie chce wchodzić w kwestie prawne, chodzi mi o zachowania internautów) sobie wszystko i Mam Talent można oglądać na YouTube, ale głównie z profilu plejada.pl. Jestem pewien, że filmiki są dalej klonowane i skutecznie przez Plejadę czyszczone. Ale za to liczby robią wrażenie: Klaudia Kulawik – ponad milion wyświetleń (mimo że i tak „robią w trąbę”… bo udostępniają tylko fragmenty występów, po resztę zapraszają na plejadę, ale już nie na YouTube).

Produkcja, która chce się określać mianem „internetowego serialu” i nie dostrzega potencjału YouTube (i nie planuje działań pod tym kątem) jest skazana na porażkę i o oglądalności 50 tys obejrzeń na odcinek (i to ze wspomaganiem banerów) może zapomnieć.

Co się będzie działo z citilajf.pl? Zobaczymy już od 15 października.

Ja mogę podjąć wyzwanie i się policytować? Może spróbujecie?

Pierwszy odcinek po tygodniu (czyli 22 października) będzie miał mniej więcej (raczej mniej) 10 tys. wyświetleń (wspomagane kampanią i promocją na stronie głównej WP.pl)
Drugi odcinek (po tygodniu od emisji) będzie miał 3 tysiące wyświetleń.

Wyniki oglądalności w przypadku emisji na WP.pl nie są niestety widoczne, ale może znajdzie się sposób na wyciągnięcie informacji. Podajcie swoje typy (oglądalność pierwszego i drugiego odcinka), jak znajdzie się sposób, albo MindShare zgodzi się opublikować wyniki, to ufunduję mediafunową nagrodę rzeczową dla tego, kto trafi :-)