Aktualne mediafunowe kalendarium jest tutaj.
Artykuł na wyborcza.pl o których wspominam – Zwycięzcy myślą inaczej.

A to wydarzenia na który zapraszam:
Social Media Day
Search Marketing Day
Forum IAB 2012
Internet ASAP
Wrocław Startup Weekend
Internet Beta 2012

Jeśli dzieje się coś ważnego i pominąłem to w kalendarium, to daj znać na maciekMAUPAmediafun.pl

fot. Flickr (joevare)

Jednym z elementów kampanii jest konkurs „Żywioł Riders”, w którym główną wygraną jest wyjazd do Las Vegas. Tam rozpocznie się wielki rajd Harleyami (zwycięzcy konkursu dostaną do dyspozycji motocykle, stroje i faktycznie będą je prowadzić – myślałem, że ktoś ich posadzi z tyłu i grzecznie przewiezie). Trasa rajdu będzie prowadzić przez pustynie, parki narodowe, kaniony – oczywiście też przez słynną Road Route 66.

Kampania, strona konkursowa, aplikacje na Androida i iOS oraz spoty TV – wszystko to ruszy już 23 kwietnia, a konkurs będzie odbywał się na stronie www.tylegazuiletrzeba.pl (w momencie publikacji tego wpisu jeszcze nie jest aktywna) oraz na kanałach Rocka (Remigiusza Maciaszka) oraz Roja (Patryka Rojewskiego).

Poprzez konkurs zostanie wyłonionych pięć osób, które razem z Rockiem i Rojem pojadą do USA. Jakaś bardzo ważna komisja konkursowa wybierze 4 osoby a Rock i Rojo wskażą jednego zwycięzcę. Aby pojechać razem z ekipą do stanów trzeba będzie w dniach 23 kwietnia – 12 czerwca napisać na stronie www.tylegazuiletrzeba.pl najbardziej ciętą ripostę, przechwałkę (!?). Trzeba będzie po prostu udowodnić, że jest się twardzielem w gębie (lub używając języka kampanii – „ma się tyle gazu ile trzeba”) aby zostać „Żywioł Ridersem”.

Żywiec Zdrój opłaca oczywiście całą wyprawę, pomaga w załatwieniu wiz, płaci za rajd, ubezpieczenie, hotele, nawet funduje specjalne stroje do jazdy na motocyklach. Warunkami, które trzeba spełnić (i tu właściwie słyszę jęk zawodu wśród wielu widzów kanału Rocka i Roja) jest skończone 18 lat oraz prawo jazdy kategorii A.

Cała wyprawa (31-9 sierpnia) będzie oczywiście filmowana przez dwójkę vlogerów, a relacje będą pojawiały się na ich kanałach na YouTube oraz na stronie konkursowej.

Jestem bardzo ciekawy jak to wypali, bo jesli chodzi o społeczność i zaangażowanie swoich widzów to Rock i Rojo mają się czym pochwalić. Kanał Roja ma w tej chwili ponad 90 tysięcy widzów (subskrybentów) a Rock może się pochwalić blisko 120 tysiącami widzów. Tyle też razy został obejrzany film zapowiadający wyprawę:

A czy te internetowe statystyki mają jakiekolwiek przełożenie na świat realny? No cóż, oto krótki materiał ze spotkania z widzami Rocka i Roja, które odbyło się w Katowicach, 21 kwietnia. Tak, to co widzicie, to ludzie, którzy przyszli tylko na spotkanie z tymi vlogerami, nie odbywał się obok żaden festyn.

Co prawda, słabo, w sobotnie popołudnie pasuje moja autorska rymowanka „piątek, piątek kryzysu początek” ale niech będzie – kryzysy lubią pojawiać się w dni wolne od pracy – piątki, weekendy, święta i długie weekendy – to często bardzo niebezpieczne momenty dla marki, dla której ważna jest komunikacja w mediach społecznościowych.

Michał Sadowski, szef projektu Brand24 zareagował dzisiaj bardzo mocnym wpisem na temat swojej konkurencji. Wypunktował we wpisie na swoim blogu ofertę konkurencji SentiOne, która podczas rozmów z potencjalnymi klientami posługuję się podobno tabelą – porównaniem cech produktu, które według Sadowskiego mocno odbiegają od prawdy – całość wpisu jest tutaj: Uwaga na oszustów z Sentione.

I fragment wpisu:

Rozumiem, że Sentione musi porównywać się do liderów aby zyskać na znaczeniu. Pojawiając się jednak lata po starcie takich produktów jak Newspoint, Sentymetr, czy w końcu Brand24 nie można jednak pisać „pierwsi w kraju”, bo ktoś może powiedzieć „sprawdzam” i jest problem.
Rozumiem też, że przy wysyłaniu ofert do klientów trzeba podkreślać własne zalety względem konkurencji (robić bardzo wybiórcze porównanie). Nie wolno jednak klienta naciągać, a tu wyraźnie ma to miejsce bo tworzony jest fałszywy obraz rynku narzędzi monitoringu Internetu. I nie zrozumcie mnie źle. Brand24, którego tu bronię i reprezentuję nie jest idealnym produktem. Też mamy swoje wady nad którymi nieustannie pracujemy. Ale w życiu nie przyszłoby mi do głowy, żeby po prostu kłamać na temat narzędzi konkurencyjnych podczas przekonywania klienta do moich usług. Mógłbym się tu również długo pastwić nad wadami Sentione takimi jak szybkość agregowania wyników czy skalowalność narzędzia, ale daruję sobie i Wam.
Styl prowadzenia biznesu przez Panów z Sentione zadziwił mnie po raz kolejny. Mówi się, że w biznesie wszystkie chwyty dozwolone. Moim zdaniem nie, więc postanowiłem z tym walczyć jak tylko mogę…

Nie chce tutaj przesądzać, kto ma racje, nie o to w tym wpisie chodzi. Nie ukrywam też, że znam zarówno szefa Brand24 Michała Sadowskiego jak i Kamila Bargiela, szefa SentiOne. Wyrokowanie w tej sytuacji, zwłaszcza, że brak jest na razie reakcji z drugiej strony będzie trochę na wyrost – mono bardzo konkretnych zarzutów. Skupię się na czymś innym.

Pojawiła się sytuacja kryzysowa, pojawiał się niewygodny i ostry wpis w sieci na temat marki SentiOne. Od tej pory zegar zaczyna tykać. Po czterech godzinach od pojawienia się problemu w sieci jest już kilka wpisów, ostre opinie w komentarzach na Facebooku, ponad 200 „lajków” i niezbyt przyjemne opinie o SentiOne, również wpis powędrował na Wykop. Przypomnę, że rozmawiamy o mediach społecznościowych, w których czery godziny to wbrew pozorom całkiem sporo, czas „skraca” się jeszcze bardziej, kiedy mówimy o narzędziach do monitorowania opinii w internecie, które mają nas ostrzec przed… kryzysem. W czasach kiedy szybkość informacji w serwisach newsowych mierzy się w dziesiątych części sekundy taka sytuacja może być mocną rysą na najważniejszej cesze produktu – jakości.

Nie chcąc wykorzystywać prywatnych kontaktów, czy też telefonów które mam w komórce, postanowiłem poprosić o opinię obydwie strony i skorzystałem z dróg dotarcia które ma „zwykły proszek” tfu, zwykły użytkownik produktu. Kontakt podany na stronie Brand24 to telefon, który został odebrany po kilku sekundach + komunikacja na Facebooku. Ale Sadowski ma łatwiej, sam nakręcił kryzys, to wiadomo, że siedzi teraz w sieci, monitoruje dyskusje i śledzi opinie.

Na stronie kontaktowej SentiOne jest również numer telefonu – ten niestety milczy. Wygląda na numer stacjonarny, ale dzisiaj przecież weekendowe przekierowania czy inne „hotlajny” to nie problem. Próba kontaktu przez Skype, również się nie powiodła. Facebook również milczy.

Są oczywiście różne strategie wyjścia z kryzysu, jedna z nich mówi, żeby po prostu przeczekać falę negatywnych opinii i wystawić oświadczenie, kiedy tłum już się uspokoi. Ale nie jestem pewien, czy tutaj właśnie się tak dzieje. Po prostu jest weekend. O ile zwykłe, konsumenckie marki już coraz mniej mogą sobie pozwolić na ospałość, to narzędzia służące do monitoringu sieci i chroniące markę przed kryzysem – nigdy. To tak jak próbny alarm dla ochrony budynku – właśnie w tej chwili mamy taką sytuację, stopery są włączone, wszyscy czekają na reakcję.

O krótką wypowiedź poprosiłem Michała Sadowskiego (Brand24), jeśli Kamil Bargiel (SentiOne) będzie chciał zabrać głos – zapraszam do komentarzy lub do wpisu – zostanie uzupełniony o jego wypowiedź.

Mediafun: Jesteś szefem firmy, rozmawiasz z klientami, dbasz o markę i nagle “wyskakujesz” z emocjonalnym wpisem nazywając konkurencję oszustami – nie „przeginasz”?
Michał Sadowski: Rzeczywiście bardzo silnie reaguję na tego typu zagrywki. Do tej pory trzęsą mi się ręce po mailu jaki otrzymałem od klienta. Słuchy o “kreatywnym czarnym pijarze” jaki rozpowszechniała o nas konkurencja docierał do nas już od jakiegoś czasu, ale byłem przekonany że po prostu wskazują nasze realne wady (brand24 nie jest jeszcze idealnym narzędziem i ma naturalnie wady). Kiedy jednak muszę odpowiadać na pytania klientów w stylu: “czy mają Państwo w ogóle archiwum? Bo powiedziano nam, że nie” – to jednak dla nas/dla mnie za dużo. Nieczęsto publikuję wpisy okraszone tego typu epitetami, jednak tu zwyczajnie nie wytrzymałem. Co więcej, tego typu oferta wprowadza klienta w błąd nie tylko w kontekście samego Brand24. Tytułowanie się posiadaczem jedynej “skutecznej oceny sentymentu” też jest ściemą, co udowodniłem w moim wpisie, a co można sprawdzić także na ich stronie. Reasumując podkreślam jeszcze raz: nasz produkt nie jest idealny. Jednak, zarzuty przedstawione po cichu w ofertach Sentione są jednak zmyślone, a ja nie pozwolę jednak aby za naszymi plecami opowiadano o nim bajki.

[Aktualizacja 22.04.2012; 1:07]
W sieci pojawiło się oświadczenie SentiOne – możecie je znaleźć tutaj >> Odpowiedź SentiOne na atak Brand24. Oraz komentarz Kamila Bargiela do całej sytuacji:
Kamil Bargiel: Muszę powiedzieć, że cała nasza firma jest w niemałym szoku po publikacji Michała Sadowskiego szkalującą nasz wizerunek.
Jeśli Michał poczuł się urażony, powinien był skontaktować się ze mną bezpośrednio. Mamy do siebie telefony. Tymczasem nie otrzymałem od niego żadnego sygnału. Tworzenie takiego czarnego ‘PR’ wokół marki jest mało profesjonalne i karalne w polskim (i nie tylko) prawie.
To zupełnie normalne, że uważamy, że mamy najlepszy produkt, tak samo zrestą uważają reszta naszej konkurencji o swoich produktach. Nie jest to jednak od razu powód do tego, żeby nazywać kogoś ‘oszustem’.
Poza tym ja i moi współpracownicy jesteśmy osobiście urażeni tym, że ktoś nazwał nas ‘oszustami’. Przecież nasze rodziny i znajomi czytają wszystko co ukazuje się na nasz temat w Internecie. Muszę powiedzieć, że to jest nie jest przyjemne doświadczenie i nie życzę nikomu, także Michałowi takiego ‘buzzu’ o sobie i swojej marce.
Mamy nadzieje, że jak opadną emocje wokół tematu Michał jeszcze raz zastanowi się nad swoją wypowiedzią i skontaktuje się ze mną.

To tyle z sytuacji na froncie, która dzieje się tu i teraz. Zastanówmy się nad. ew. wyjściem z takiej sytuacji. Złe informacje rozlały się po sieci, polska branża nie jest wielka i za chwilę większość ludzi która zajmuje się mediami społecznościowymi będzie o wojence słyszała. Zarzuty dotrą pewnie do sporej liczby klientów i każdy z szefów i handlowców Brand24 i SentiOne będzie musiał być przygotowany na pytania w stylu „jak to jest naprawdę” i „która z waszych firm kłamie”.
Dyskusja o wpisie Michała Sadowskiego rozgrywa się już w kilkunastu miejscach w sieci, brakuje w niej jakiegokolwiek stanowiska SentiOne – zaczyna się więc mały społecznościowy lincz.

Czy dyskusja w kilkunastu wątkach z „oburzonym-już-więcej-od-nich-nie-kupię” osobami na Facebooku ma sens? Chyba nie, skończyłoby się tylko przeklejaniem oficjalnego oświadczenia i jeszcze ostrzejszą dyskusją – tłumu się nie przekrzyczy, zwłaszcza na kilku frontach. Na szczęście SentiOne ma blog firmowy, na którym może odnieść się do całej sytuacji. Jest to o tyle bezpieczne rozwiązanie, że informacja jak i komentarze pod nią będą skupiały się w jednym miejscu, kontrolowanym przez firmę. Kontrolowanym, nie oznacza wcale, że wszystko tam wolno. Kasowanie i cenzura krytycznych komentarzy nie będzie miała sensu, bo w takiej sytuacji zawsze znajdzie się ktoś, kto zostawiając krytyczny komentarz od razu zrobi „print screen”, czy wręcz będzie oczekiwał na taką sytuację, aby pochwalić się kolejnym wpisem „SentiOne cenzuruje komentarze!”. Oczywiście zrozumiałe jest kasowanie i blokowanie wulgarnych komentarzy, zawsze można się odnieść do regulaminu komentarzy, który każda firma może sobie stworzyć i się na niego powoływać – na blogu firmowych SentiOne nie ma czegoś takiego, przydałby się, ale można się bez niego obejść.

Krytyczna i ostra wymiana zdań na blogu firmowym może uchronić nas przed prowokacjami czy też wpisami konkurencji i podstawionymi osobami – na własnym blogu firmowym po prostu kontrolujemy IP, albo możemy wyłapać aktywnych komentatorów posługujących się IP z egzotycznych krajów czy też wszelkiego zalewu „wojtków z poznania” i „tadeuszów z gdańska”.

Wydaję mi się, że w tym przypadku reakcja firmy SentiOne nie może być też oficjalny, suchym i bezosobowym oświadczeniem, typowym dla większości korporacji i ulubionym bełkotem członków zarządu. Branża jest mała, padły mocne i konkretne zarzuty, wszyscy oczekują konkretnych odpowiedzi.

Kolejną żabą, którą SentiOne musi jeszcze przełknąć, publikując oświadczenia na blogu firmowym, to fakt, że nowy klient, który nie słyszał o tej sytuacji, wchodząc na blog firmowy na pewno się na nią natknie, a jeśli ta będzie zasypana przez nowsze wpisy, ktoś zawsze ją przypomni. Kasowanie takiego niewygodnego wpis po tym jak burza ucichnie też nie ma sensu – konkurencja z pewnością to wyłapie i odpowiednio nagłośni.

Pozostaje więc czekać na reakację SentiOne – zegar tyka.

I ostatnia dygresja – straszne to czasy, że po 3-4 godzinach mówimy już o braku reakcji i sytuacji kryzysowej, tyle się wydarzyło a jest przecież sobotni wieczór, najlepsza pora na oderwanie się od pracy. Już wkrótce długi weekend, czy Twoja firma, drogi czytelniku jest przygotowana na kryzys? Twoja konkurencja prawdopodobnie tak, a być może planuje uderzenia właśnie w piątek, 27 kwietnia, kiedy zaczyna się baardzo długi weekend, a „piątek, piątek to kryzysu początek”.

[Aktualizacja 21.04.2012; 21:00]
Pierwszy prowokator na Wykopie już jest :-)

Tutaj powinien być jakiś wstęp, ale niech obraz sam przemówi… na premierę Blogersów czekałem ponad rok, kilka miesięcy nosiłem ze sobą plik wykradziony od reżysera na ipadzie :-). Dzisiaj każdy z Was może obejrzeć ten film na YouTube – serdecznie zapraszam na Blogersów:

A to mój komentarz nagrany 30 minut przed oficjalną premierą w internecie.

Ponieważ całkiem ciekawa dyskusja zrodziła się na Facebooku, to oprócz komentowania na blogu, zapraszam również na fejsa.

fot. Flickr (joevare)

Nie chcę tutaj specjalnie „mentorzyć” ale byłem pewien, że w 2012 roku we vlogosferze nastąpi przełom i odkrycie, trochę na nowo, potencjału YouTube przez marketerów jak i samych twórców. Dla przypomnienia, odsyłam do mojego wystąpienia o vlogosferze, które miałem okazję wygłosić podczas InternetBeta 2011.

Pieniądze jakie pojawiły się na YouTube za sprawą programu partnerskiego (twórcy oryginalnych treści mogą zarabiać na klikach z reklam) spowodowały, że ilość projektów, pomysłów na kanały YouTube znacznie wzrosła. Pojawiły się zarówno vlogi jak i show zmierzające w kierunku coraz bardziej profesjonalnych produkcji. Co prawda pieniądze jakie może zarobić vloger na programie partnerskim nie są wcale takie duże i często przez innych użytkowników są mocno demonizowane. Prawdą jest, że poziom rzędu kilku tysięcy złotych miesięcznie będzie osiągalny dla niewielkiej liczby polskojęzycznych youtuberów.

Bardzo aktywna grupa użytkowników serwisu YouTube – ci którzy klikają łapki w górę, „łapkują” komentarze, subskrybują i aktywnie z tych subskrybcji korzystają to bardzo młoda grupa ludzi – 13-18 lat, dla których marzenie o zarabianiu własnych pieniędzy z YouTuba to 1000-1500 zł miesięcznie. Więc ciśnienie na własne grosze z kanału youtube jest spore. Rzadko też vlogerzy widzą potencjał w rozwijaniu swojej pasji, twórczości i kanału na YouTube przez kreowanie własnej marki i sensownej współpracy z reklamodawcami – a w tej sferze, dla vlogera skoncentrowanego na zarabianiu pieniędzy na programie partnerskim otwierają się zupełnie nowe możliwości.

O różnych projektach, planach i mniejszych kampaniach z vlogerami słyszałem już nie raz, wiem, że w agencjach trwają prace nad pomysłami, rozmowy z klientami i marketerzy coraz mocniej przyglądają się potencjałowi vlogerów. Świadomość więc powoli rośnie, chociaż w dalszym ciągu uważam, że jest to jeszcze mało poznane medium przez marketerów i dziennikarzy.

Właśnie rusza spory projekt – kampania z udziałem vlogerów, której budżet spokojnie przekracza 50 tys. złotych (to moje, ostrożne szacunki i tak skłaniające się ku dolnej granicy).

Projekt realizuje Grupa Heureka wraz z jednym z klientów z branży FMCG (szczegóły akcji zostaną ujawnione jeszcze w tym tygodniu). Faktem jest, że do współpracy zaproszono dwóch popularnych vlogerów, których tematyka jest skupiona głównie wokół gier (co wciąż na YouTube jest kluczem do popularności). Rock (a dokładnie RockAlone2k) czyli Remigiusz Maciaszek (wywiad z Maciaszkiem możecie przeczytać w tyn numerze „mediafun magazynu”) oraz Rojo (rojov13) czyli Patryk Rojewski. Każdy z nich prowadzi własny kanał na YouTube, podzielony tematycznie na różne sekcje – Rock to głównie gry ale również vlog Moja Tuba, Rojo oprócz gier tworzy poradniki rysowania (BazgRojki), vlogi, sekcje o broni, paintballu. Razem tworzą również serię Rock & Rojo. Tak naprawdę można jeszcze sporo wymieniać jeśli chodzi o ich twórczość, ale chciałbym skupić się na potencjale i odpowiedzieć na pytanie, dlaczego zostali zaproszeni do współpracy przy kampanii.

Potencjał vlogerów
Jaki jest potencjał takiego vlogera? Co prawda Rock i Rojo mają swoje blogi na serwisie gameplay.pl, mają twittera (automatyczne generowanie treści), fanpage na facebooku i inne poboczne aktywności, ale głównym kanałem komunikacji z widzami jest YouTube. Ważną „walutą” we vlogowym świecie są subskrybenci danego kanału. Subskrypcja vlogera powoduje, że zalogowany użytkownik YouTube dostaje powiadomienia (również mailowe) o każdej nowym filmie wybranego – coś w rodzaju listy mailingowej. Ile subskrypcji mają wspomniani vlogerzy? Rock ok. 115 tys. Rojo blisko 90 tys. Oczywiście nie można przekładać tych liczb wprost na oglądalność ich materiałów, jest to ok. 30-50% wszystkich subskrybentów, ale można przyjąć szacunkowo, że średnio każdy materiał tych panów jest oglądany ok. 50 tys. razy. Jeśli dodamy do tego fakt, że ci vlogerzy potrafią wypuszczać 2-3 filmy dziennie, robi nam się właściwie pełny kanał tematyczny, z konkretną ramówką.

Dla porównania, zdobywający kolejne nagrody w konkursach film wirusowy z Natankiem Batmankiem za chwilę przekroczy 2 miliony wyświetleń, ale przez ten czas zdobył zaledwie 200 subskrybentów. To oznacza, że każdy kolejny film z Natankiem Batmankiem aby powtórzyć sukces poprzednika musiałby mieć taki sam potencjał wirusowy. Vlogerzy za pomocą stale rosnącej liczby subskrypcji mają zapewnioną stałą oglądalność, nawet jak kolejny materiał jest słabszy od poprzedniego.

Innym interesującym aspektem związanym z ocenianiem potencjału vlogerów jest fakt, że nie potrzebują specjalnie innych mediów społecznościowych. Oczywiście Facebook jak i Twitter czy własna strona pomagają rozwijać vloga i mieć dobry kontakt z widzami, ale nie są one konieczne. O ile dobrze sobie przypominam, fan page Rocka powstał na prośbę widzów. Cała komunikacja odbywa się na YouTube – który moim zdaniem mimo wciąż słabej obsługi komentarzy, jest wystarczającym kanałem. Istnieją vlogerzy, którzy swoją aktywność prowadzą tylko na YouTube, własna strona jest zupełnie zbędna.

Szczegóły kampanii?
Ok, wróćmy do kampanii. Klient zabronił jeszcze ujawniać szczegóły, mogę tylko powiedzieć, że chodzi o branżę FMCG, a Rock i Rojo polecą odwiedzić Las Vegas wraz z 5 osobami towarzyszącymi (część z nich to widzowie tych vlogów, którzy zostaną wyłonieni z konkursu). Na pewno smutną wiadomością dla wielu małoletnich widzów Rocka i Roja jest fakt, że na wyprawę do Las Vegas będą mogli polecieć tylko dorośli widzowie i tylko ci którzy ogarną sprawy papierkowe (wiza).

Ekipa Rock&Rojo spędzi w USA pięć dni, podczas których odwiedzą okolice Las Vegas, przejadą się Harleyami i oczywiście będą nagrywać filmy. Jestem ciekaw jak sobie poradzą z tym wyzwaniem, bo do tej pory kręcili głównie w warunkach domowych, spokojnie zza biureczka lub nagrywając to, co się dzieje na ekranie komputera. Nagrywanie i obróbka materiałów w podróży oraz ich przesyłanie to trochę bardziej skomplikowane wyzwanie.

Oczywiście za wcześnie jest aby oceniać sens, ideę oraz efekty kampanii. Ważne jest, że zostali do niej wybrani vlogerzy z ogromnym potencjałem widzów. Z dość specyficznego miejsca internetu, gdzie społeczność funkcjonuje trochę na innych zasadach niż na Facebooku czy blogach. Polscy vlogerzy to grupa, która do tej pory było słabo „eksploatowana” przez reklamodawców w ten sposób. Tego typu kampanie – pozytywne, nie ingerujące w wolność blogerów, spełniające ich marzenia i pozwalające rozwijać vlogi na pewno służą pozytywnemu rozwojowi całej vlogosfery. Tutaj więc należy się spory ukłon Heurece i klientowi, którzy odważył się zainwestować w taką kampanię. Zresztą Heureka nie pierwszy raz przeciera szlaki, kiedyś w akcji Heureka & Agito jeden taki polski vloger zyskał w pierwszego w Polsce oficjalnego sponsora :-)

Vlogerzy to też sprzedajne dziffki
Ten temat, dla tych którzy śledzą blogosferę nie jest oczywiście niczym nowym i był już na wielu blogach, artykułach, konferencjach i spotkaniach wałkowany na wiele razy. Reklamodawcy i pieniądze na vlogach to wciąż nowy temat i spotykający się jeszcze z większym ostracyzmem niż w przypadku vlogów. W wielu przypadkach dość ostra niechęć lub wstręt do pieniądza zarabianego na własnej pasji wynika z małego zrozumienia mechanizmów rynkowych czy też po prostu realiów biznesowych. Zwłaszcza w tak młodej grupie widzów jaką są użytkownicy YouTube, w większości wciąż na garnuszku rodziców. Wielu z nich też nie ma świadomości jak funkcjonuje rynek i dla wielu z nich rekamodawca na vlogu oznacza automatycznie – „sprzedałeś się”. Nie rozróżniają takich podmiotów jak agencja reklamowa od domu mediowego czy agencji public relations. Co więcej, po ogłoszeniu przez Roja i Rocka wielkiej wyprawy, pojawiło się wiele zawisntych komentarzy w stylu: „za nasze się obłowili”, „zarobili na programie partnerskim i teraz jadą się bawić”. Bardziej jest to zabawne niż poważne, jednak vlogerzy to jeszcze bardziej wrażliwi ma krytykę ludzie niż blogerzy i często taka krytyka może wielu młodych twórców odstraszać przed potencjalną współpracą. Twarda skóra jeszcze musi trochę zgrubieć na vlogerskich karkach.

Dochodzi też niezrozumienie rynku, młody wiek i łatwość „hejtowania”. Ze zdumieniem słuchałem na zlocie kilku yutouberów zarzutów pod adresem Lekko Stronniczych, że się sprzedali i zdradzili swoje ideały. Obiecali widzom, że na ich kanale nie będzie nigdy reklamy, a tym czasem na końcu każdego odcinka pojawia się krótka animacja z adresem www reklamująca ich własną firmę Flying Penguin – producenta Lekko Stronniczych :-). Idąc tym tropem, nie powinni się również przedstawiać w programie…

Oczywiście pojawienie się kolejnych kampanii, reklamodawców, coraz większych pieniędzy będzie również skutkowało negatywnymi działaniami i wpadkami, zarówno po stronie vlogerów jak i reklamodawców. Vlogosfera nie ma jeszcze swojego „kominkowego” Dr-a Oetkera ale pewnie taki przypadek zbliża się wielkimi krokami – będzie więc wesoło. Mam jednak wrażenie, że w odróżnieniu od ewolucji blogosfery, w przypadku vlogosfery agencje i klienci już sporo wiedzą i mają doświadczenie z blogerami – młoda vlogosfera etap nauki ma jeszcze przed sobą i „kominkowym” Dr-em Oetkerem może zostać raczej jakiś vloger niż konkretna firma.

A tak wygląda zapowiedź przygody w Las vegas w wykonaniu duetu Rock&Rojo (obejrzana już ponad 60 tys. razy)

Nie wiem czy pamiętacie, ale często powtarzam, że upadek blogosfery nastąpi wtedy kiedy pojawi się „Taniec z blogerami” lub program „Blogerzy tańczą na rurze” :-). Dzisiaj pewnie posuniemy się o krok dalej ku końcowi blogosfery :-) dzisiaj mój taki telewizyjny debiut. Za dużo jeszcze, żeby mówić o własnym programie – po prostu dostałem okienko, sekcję w programie Turbo/net na kanale TVN Turbo. We wtorki o godz. 17:30 będę straszył z telewizora :-)

Z niezrozumiałych dla mnie powodów, nigdy, żaden program dotyczący komputerów, internetu nie odniósł specjalnie żadnego sukcesu. W zamierzchłych czasach, faktycznie komputery były trochę odrębną dziedziną i każdy kto miał komputer był z automatu informatykiem, grafikiem, graczem i programistą. A telewizyjne programy o komputerach najczęściej traktowały o grach, od razu stawiając się same na półce „dla młodzieży” – chociaż z sentymentem wspominam Kazimierza Kaczora, który z pasją opowiadał o grach strategicznych. Pamiętam jeszcze noc internauty prowadzoną przez Marka Hołyńskiego – ale ten format też niespecjalnie długo się utrzymał. Oczywiście tych prób było jeszcze dużo, był Piotr Rubik (też gry), o sporo młodzieżowych wygłupów.

Trzymałem kciuki za program Poziom 2.0, który wcale nie był „o komputerach” ale o ludziach którzy korzystając ze zdobyczy technologii realizowali po prostu swoje pasje. Program nie utrzymał się w codziennej ramówce i notował niecałe 200 tys. widzów.

Nie wiem też, czy powstanie kiedykolwiek w telewizji program „o internecie” bo wraz z rozwojem społeczeństwa informacyjnego i powszechnym dostępem do sieci taki program dla wszystkich nie ma szans w formatowanej pod widza ramówce. A formatowane programy… hmm, Pani Gadżet trochę chyba zahacza o formułę o której piszę, ale kto ogląda taki program? Czy ktoś z Was, czytelników tego bloga, stałych mieszkańców Facebooka, znajdzie w tym programie coś dla siebie, czy jest on dla tzw. grupy (często ujmowanej w badaniach) „aspirujacej”?

Nie wiem jak zostanie odebrany udział blogerów (bo oprócz mnie w programie pojawi się również Remigiusz Maciaszek (RockAlone2k) w Turbo/necie – pewnie przez zwykłego klikacza pilota nie zostanie nawet zauważony, a raczej mediafunowi widzowie/czytelnicy jak i widzowie Rocka obejrzą ten program z ciekawości, zobaczyć jak wypadliśmy. Aha, nam samym wzrośnie status „aspirujących gwiazd telewizji” :-)

Dla mnie z pewnością jest to ciekawa przygoda i spory fun przy kręceniu kolejnych wywiadów, szkoda, że tak mało w czasie nagrań zrobiłem „making-ofów” ale na to nie ma czasu… Co jakiś czas z pewnością będę opowiadał o tym co nam się przydarzyło. Drzwi od Maserati co prawda jeszcze nie urwałem, ale (pewnie jest to nagrane) prawie zabiłem Supermana podczas brawurowej akcji ropoczynającej nasz wywiad :-) Uspokajam, Superman przeżył i udało nam się dokończyć wywiad :-)

Mam też dylemat, czy fakt, że w telewizji pojawia się mało twarzowy, jąkający się bloger z radiową urodą i długimi kudłami oraz brodaty drwal (tak o sobie mówi Rock :-) świadczy o rozwoju blogo/vlogosfery czy też o upadku telewizji? Sam nie wiem, w każdym razie zapraszam dzisiaj przed telewizory na program Turbo/net na kanale TVN Turbo o godz. 17:30.

Dla tych, którzy nie posiadają telewizora, ale mają np. telefon w Orange – tutaj jest link to transmisji kilku kanałów.

Nie wiem też, czy ten program pojawi się na TVN Playerze, w sumie dziwne, program o internecie a tak trudno go odnaleźć na platformie VOD. Być może powodem jest rozwód TVN i Onetu, przedtem program nazywał się Turbonet (Turbo i Onet w nazwie), po „rozwodzie” program nazywa się Turbo/net :-)

A tutaj wszelakie informacje o programie oraz oficjalna “zajawka”

Z Grzegorzem Gołębiewskim, szefem Znak it! – systemu płatności internetowych rozmawiałem o tym jak rozwija się rynek tego typu usług oraz czy konsumenci faktycznie chcą płacić za treść.

Znak it! (tak wiem strona jest brzydka, ale tutaj są projekty nowej odsłony) to w wielki skrócie taki elektroniczny portfel, do którego najpierw wpłacamy pieniądze, są one przeliczane na “znakową” walutę, którą płacimy za różne usługi czy dostęp do treści. Ciekawy rozwiązaniem jest również możliwość zarabiania takich “znaków” np. za oglądanie reklam – w ten sposób zarobione pieniądze możemy wydać gdzieś indziej.

Rozwiązań i sposobów na elektroniczne portfele jest coraz więcej, Znak it! nie jest jeszcze w Polsce specjalnie znany, chociaż jest to już trzecia próba podbicia polskiego rynku. Duże wyzwanie, coraz mocniej rosnąca w siłę konkurencja – łatwo nie będzie. Z planowanego krótkiego wywiadu zrobiła nam się spora pogawędka i biznesie, wyzwaniach i problemach z wprowadzaniem takiego elektronicznego portfela na rynek. Zapraszam :-)

Z mojego ulubionego cyklu „zaległe sprawy” :-) zapraszam na rozmowę z Michałem Bzowym (Wiceprezesem Zarządu Przelewy24.pl), z którym rozmawiałem podczas poznańskich targów eHandlu. Jak to zwykle bywa, szukałem rozwiązań i produktów które są przeznaczone dla małych i średnich firm, w tym przypadku rozmawialiśmy o narzędziach ułatwiających realizację transakcji internetowych, z których mogą skorzystać małe sklepy a nawet osoby mające w swojej ofercie zaledwie kilka produktów. Szybka, krótka rozmowa, która zabierze siedem minut Waszego czasu – zapraszam:

Zapraszam na kolejną rozmowę, którą przeprowadziłem podczas konferencji FACEBOOK Best Practices (tutaj jest pierwsza, z Jackiem Kotarbińskim)

Do rozmowy udało mi się zaprosić Dorotę Zawadzką, którą wypytałem o doświadczenia związane z prowadzeniem strony (fanpage) na Facebooku. Dorota Zawadzka to (że tak to brzydko ujmę) ciekawy przypadek, bo są to dwie marki w jednej osobie. Pierwsza marka – Superniania, wraz z zakończeniem emisji programu w TVN już nie jest rozwijana ale wciąż przez wielu ludzi kojarzona. A druga, to marka “Dorota Zawadzka”, która podobnie jak inne panie-marki (Martyna Wojciechowska, Magda Gessler) angażuje się w liczne projekty, kampanie społeczne i reklamowe i jest niejako kobietą-instytucją.

Przy tak interesującej i aktywnej grupie odbiorców jaką ma Dorota Zawadzka – głównie kobiety z dziećmi – nie mogło zabraknąć narzędzia do komunikacji z nimi. Fanpage Doroty Zawadzkiej jest o tyle interesujący, że nie jest to zwykła tuba marketingowa i reklamowa wydmuszka, ale mocno osobisty profil Doroty – relacje i dyskusje jakie tam się pojawiają dotyczą życia, wychowania dzieci ale też i zwykłych codziennych spraw czy po prostu komentarzy tego, co akurat jest nadawane w telewizji (tak proszę państwa, dzisiaj oglądamy telewizją z włączonym komputerem).

Właśnie o takich relacjach ze społecznością i o “facebookowym” życiu rozmawialiśmy sobie w przerwie między wykładami.