Spot jest elementem programu „Gen Wolności” a inicjatorem akcji jest Instytut Lecha Wałęsy. Kampania ma na celu przywrócenie znajomości tekstu hymnu narodowego oraz szacunku i właściwej formy jego wykonywania. Jeśli chcielibyście poczytać o hymnie, to odsyłam do Wikipedii.

Na powyższy spot trafiłem przypadkowo w telewizji, chyba na stacji TVN poza blokiem reklamowym. Powstała też druga wersja:

Scenariusz: Dominik Pijański
Reżyseria: Tadeusz Śliwa
Zdjęcia: Wit Dąbal PSC
Produkcja: Opus Film
Organizacja: Fundacja Instytut Lecha Wałęsy
Partner Akcji: Narodowe Centrum Kultury

Szkoda, że na stronie samego Instytutu Lecha Wałęsy, oprócz samej wzmianki nie ma więcej informacji o samym hymnie, historii, różnych wykonań i linków.

Państwo Górniccy-Podróżniccy sami o sobie:

Ania – odszuka każdy szczegół, który warto zobaczyć, miejsce, gdzie trzeba zatańczyć, zrozumie sztukę, doceni ciekawą architekturę, oszaleje w muzeum. Jakub – lubi mięso, kocha odkrywanie nowych kuchni oraz rozmowę z przypadkowymi ludźmi. Spróbuje wszystkiego. Uchwyci każdy moment, niepowtarzalną chwilę, zjawisko. Ania wywodzi się z „tradycyjnego” dziennikarstwa pisanego, Jakub jest pasjonatem nowych technologii. Można rzec – para idealna. Podróżują bo lubią, piszą bo warto.

Maciek “Mediafun” Budzich: Oszczędźmy sobie pytań skąd pomysł na taką wyprawę i dlaczego akurat Witkacy. Już sama postać Witkacego, odkrywanie na nowo jego śladów jak i zakres Waszej wyprawy, od Słupska po Sri Lankę wydaje się arcyciekawym pomysłem. Chodzi mi raczej o formułę Waszej wyprawy, zupełnie odmienną od typowego dziennika podróżnika. Oprócz dobrych butów, ciepłych skarpet i konserw w plecaku, zabieracie trochę elektroniki. Jaki sprzęt bierzecie ze sobą?

Ania i Jakub Górniccy: Powiemy szczerze… ale nikomu szczęka nie opadnie. Będzie multimedialnie czyli: tekst, zdjęcia, wideo i audio. Pisać będziemy na małym netbooku z wbudowanym modemem 3g oraz iPadem i klawiaturą Bluetooth. Fotografować Canonem EOS50D oraz iPhonem4. Tymże smartfonem nagrywamy też audiobloga i będziemy, nagrywać dalszy plan wideo. Pierwszy obsłużą dwa Kodaki Zi8. Do tego jeden mikrofon – “w razie czego”. Social media obsłużymy z poziomu iPada, bo można łatwo zmieniać mu karty SIM i być możliwie często dostępnym.
Koniec, mówiliśmy, że szczęka nie opadnie :)

Mediafun: Ok, rozumiem wybór – niewielka waga, niewielkie rozmiary i nie potrzeba osobnego plecaka na ładowarki. Ok, to sprzęt, technika, za pomocą której Wasza podróż będzie “streamowana” prawie na żywo, za pomocą całkiem pokaźnego zestawu aplikacji, serwisów. Jeden z pierwszych komentarzy “na fejsie” pytał czy chcecie przedefiniować formułę reportażu podróżniczego. Nie będzie to jeden blog, jeden dziennik z podróży, ale wiele miejsc w internecie… co to będą za aplikacje?

Ania i Jakub Górniccy: Waga sprzętu to tylko jeden powód jego minimalistyki – z drugiej strony są jeszcze koszta całego przedsięwzięcia i musieliśmy dokonać pewnych wyborów. Choć ograniczenia to pewne wyzwanie, które zmuszają nas do sporej kreatywności. Blog to będzie środek cyklonu – jeśli ktoś chce być na bieżąco to zawsze najlepiej tam zajrzeć. To, że odwiedzimy miejsca, które były znaczące dla Witkacego to jedno. To geografia. Ale za artystą można iść dalej – w głąb jego twórczości. My swoją lekcję odrobiliśmy na tyle, by móc to rozpocząć, ale interpretacja, szczególnie Witkiewicza to tak naprawdę wielogłos, nie można narzucić jedynej słusznej interpretacji. Zamiast więc nadawać jednokierunkowo, chcemy ten wielogłos rozbudzić wchodząc mocno w serwisy społecznościowe – do ludzi. Niech się kłócą, debatują, analizują i odkrywają.
Oczywiście jesteśmy na Facebooku – aż się głupio czuje pisząc to zdanie :) Ale idziemy dalej czyli Audioboo – serwis do audioblogowania. Trzy kliki i fajny audiowpis roznosi się po sieci. Co więcej można łatwo dodać do iTunes. Poza takimi audio relacjami będziemy też część jego twórczości czytać… Potem Foursquare ale nie check-iny tylko listy, to-do’sy i tipsy. Jeżeli ktoś odwiedzi kiedyś Kandy na Sri Lance albo Perth w Australii będzie mógl zasubskrybować listę miejsc Witkacego albo przeczytać ciekawostki jeśli “z-check-in-uje” się w, np hotelu czy porcie.

Mediafun: No własnie, w tej liście serwisów społecznościowych zastanawia mnie LubimyCzytać.pl?

Ania i Jakub Górniccy: A nie lubimy? :) To najaktywniejsza społeczność czytelników książek w Polsce. Nie będziemy recenzować – ale wspólnie z twórcami i użytkownikami w okolicach kwietnia ruszy coś większego, jakaś taka większa debata o jego twórczości pisanej. Od 2010 twórczość Witkacego jest w domenie publicznej – zatem pojawi się trochę więcej jego utworów i wokół tego – kiedy już na blogu pojawią się wpisy o miejscach i zmianach jakie one wywołały w Witkacym – rozpoczniemy debatę. Mamy nadzieję, że będzie ciekawie.

Mediafun: Na Waszej liście pojawia się jeszcze ostatnia gwiazda (i jednocześnie wielka zagadka) w serwisach społecznościowych – Pinterest. Co tam się będzie działo?

Ania i Jakub Górniccy: Ano właśnie – początkowo ze sceptycyzmem podchodziliśmy do tego serwisu ale jego konstrukcja jest prosta jak cep :) Tworzymy tablice (boardy), do których przybijamy ważne informacje – np. będzie tablica Inspirowane Witkacym – gdzie w pewnym momencie znajdą się m.in. utwory Tomasza Stańki z jego płyty inspirowanej twórczością Witkacego. Dzięki temu będzie można szybko przejrzeć ważne informacje. Stworzymy listy typu “Witkacy dla początkujących”

Mediafun: Jak Wasz projekt będzie wyglądał w czasie? To będzie ciągła podróż?

Ania i Jakub Górniccy: Nie. Zaczynamy od zbierania materiałów na Sri Lance i w Australii. Potem wracamy do Europy i dalej Słupsk, Zakopane, Odessa, Kraków i Sankt Petersburg. Aż takiego urlopu nie mamy :) Ważne jest też to, że w Polsce będziemy produkować najwięcej materiałów wideo – z Zakopanego i Słupska powstanie kilkadziesiąt vlogów- minireportaży i tu do akcji wkroczy YouTube i jego społeczność.

Mediafun: Czy obserwatorzy Waszej podróży, miłośnicy twórczości Witkacego będą mogli “dorzucić” swoją część do Waszego projektu. Nie mam na myśli zwykłych komentarzy, trzymania kciuków i lajkowana zdjęć. Ale własne nagrania, obserwacje, zdjęcia, wspomnienia?

Ania i Jakub Górniccy: Jak najbardziej. Po pierwsze wymieniliśmy komentarze na blogu na Facebook Comments – po to by trwale wejść między ludzi. Oraz wywołać, ciekawe, prawdziwe dyskusje. Nim przejdziemy do relacji i opisywania podróży Witkacego z 1914 roku chcemy trochę wyciągnąć od czytelników/słuchaczy/oglądaczy – i będziemy np. pytać co wiedzą dziś o Witkacym. Sprowokować ich do wykonania małego rachunku sumienia i podzielenia się tym z nami i z resztą. Będzie można to zrobić pisząc, nagrywając odpowiedź na YouTube – jakkolwiek. Nie narzucamy formy i kanału. Ważne dla nas jest to aby od samego początku wszyscy wiedzieli, że tu jest akcja, do której można się włączyć. Nie każdy poleci (dosłownie) z nami na Sri Lankę. Ale może w Słupsku pokusimy się o większy event? Czas pokaże – formuła jest otwarta. Dziś na fanpejdzu opublikowaliśmy taki obrazek “Od dziś szukam Witkacego” z prośbą o podawanie go dalej – z tego co widzę jest na kilkudziesięciu wallach z fajnymi komentarzami “dołączam”, “ja też, ja też”, “będzie się działo”. O to chodzi!

Mediafun: Jak będziecie ogarniać sprawy związane z dostępem do sieci, przerzucaniem multimedialnego (ciężkiego) materiału do internetu. Słyszałem, że w Słupsku jest internet, w Australii też, nie wiem jak sprawa wygląda w Sri Lance i między poszczególnymi etapami :-)

Ania i Jakub Górniccy: Heh. Powiem Ci we wtorek rano, kiedy wylądujemy na Sri Lance i pójdę do operatora po kartę SIM. Jeśli uda mi się ją przyciąć i iPad zaskoczy to będzie dobrze. Jeśli nie to będę Cię informował SMSami :) W podróży nie jest łatwo – nie można być ciągle na FB i reagować na komentarze ale będziemy się starać. Ktoś się może zdziwić, że mamy netbooka i iPada. Ale dzięki specjalnej przejściówce wszystkie zdjęcia z lustrzanki trafiają prosto na tablet. Ten je archiwizuje na SmugMug a my możemy się dzielić super fotkami na portalach. Do tego dochodzi obróbka zdjęć dzięki kilku fajnym aplikacjom i myślę, że będzie równie dobrze jak MacBook Pro i Photoshop :)

Mediafun: Jestem pod wrażeniem, bo rozmach społecznościowy tej małżeńskiej wyprawy jest godny całkiem sprawnie zorganizowanej kampanii w mediach społecznościowych. Bardzo mi też pasuje do mojej koncepcji blogowania, która ostatnio coraz bardziej mi się podoba, polegającej na rozproszeniu swojej aktywności na wiele miejsc, dobieranie takich mediów jakie są adekwatne do aktualnej sytuacji… odcinasz się wtedy od pytań “ile wejść ma twój blog” czy ciśnieniach na chwytliwe tytuły, a jesteś po prostu internetowym, wolnym twórcą.

Macie patronów medialnych, powoli rośnie zainteresowanie mediów, czy szukacie w tej chwili jakiegoś partnera, sponsora, czy jest coś, co mogłoby Wam pomóc w Waszej wyprawie?

Ania i Jakub Górniccy: Partnerów medialnych mamy super, bardzo nas wspierają. Sponsorów nie mamy i gdybyśmy mieli o coś prosić to o mecenat. Idziemy w nieznane, eksperymentujemy, stosujemy otwartą formułę. Jeśli ktoś zechce to wesprzeć i dać jeszcze większego kopa to będzie nam bardzo miło. Proszę pamiętać, że tu nie chodzi o dwójkę osób ale o całą społeczność, która próbujemy zaangażować – w ciągu kilku miesięcy a nie dni.

Mediafun: I ostatnie pytanie: kiedy pierwsze zdjęcie na Istagramie czy pierwszy check-in na foursquerze? Mówiąc językiem normalnych ludzi, kiedy wyjeżdżacie?
Normalnie mówiąc w poniedziałek rano – 27 lutego. Kilkanaście godzin później pierwszy check-in :)

A całą wyprawę możecie śledzić pod tymi adresami:

Blog – podrozniccy.com
Facebook – facebook.com/podrozniccy
Instagram – followgram.me/podrozniccy
Pinterest – pinterest.com/podrozniccy
YouTube – youtube.com/user/podrozniccy
foursquare – foursquare.com/user/22329506
audioBoo – audioboo.fm/podrozniccy
lubimyczytac – lubimyczytac.pl/profil/84349/podrozniccy-gorniccy

I niby żółć wylewana w komentarzach pod filmami i tekstami na serwisach plotkarskich nie powinna mnie dziwić, to jeszcze tydzień wcześniej nabijanie się z “pijanego” Grzegorza Miecugowa na wizji okazało się wyśmiewaniem z chorego człowieka na lekach antydepresyjnych (a może tłumaczenie w wywiadzie dla Wprost nie było zbyt przekonujące).

To niestety oznacza, że szybko zapominamy o szoku, zaskoczeniu czy myślach, które pojawiają się w momencie prowokacji czy przekraczania kolejnych granic przez kampanie społeczne. A to właśnie kampanie społeczne często takie granice przekraczają bo ich zadaniem jest zaszokować, zmusić do myślenia czy przede wszystkim skłonić do działania. Zaskakują i szokują więc od dawna.

W kampanii fundacji Synapsis „Autyzm wprowadza zmysły w błąd” chyba po raz pierwszy tak odważnie skorzystano z medium publicznego i przyznam, że trudno mi uwierzyć, że realizator nic nie wiedział o całej akcji o dopuścił do dziwnych sytuacji na wizji przez dobre kilka minut (poruszam ten temat szerzej w wypowiedzi video).

Pamiętna akcja Croppa z pralką biegająco po sopockim molo też trafiła na wizję, ale tutaj był trochę inny mechanizm… po prostu kamera zainteresowała się czymś dziwnym, ciekawym a dziennikarz prowadzący program sam się wkręcił :-)

Tak więc kolejny krok w przekraczaniu granic został zrobiony, ok. w słusznym celu, nie narzekam – stwierdzam po prostu fakt. Ale dzisiaj pewnie nie do pomyślenia byłaby taka dziwna akcja, nietypowe zachowanie dziennikarza prowadzącego serwis informacyjny… a za rok czy dwa? Też w słusznym celu? Te granice zacierają się coraz bardziej.

To dopiero początek roku, a mieliśmy już kilka mocno nietypowych, szokujących medialnych wydarzeń i mimo, że Bartek Topa, Grzegorz Miecugow, Maja Frykowska i Warszawski Superman to zupełnie różne światy, to jednak łączy ich jeden wspólny mechanizm i trochę o takich moich spostrzeżeniach postanowiłem pogadać do kamery w dzisiejszym vlogu – 12 minut, zapraszam.

A tutaj polecam komentarz Tomka Topy o całej akcji – chociaż nie zgadzam się z Tomkiem, bo właśnie te virale trafiły tam, gdzie powinny, do zwykłych internautów, kowalskich dla których internet to Onet, Allegro i Pudelek. Teraz wyjaśnieniem akcji zajmują się “oświeceni kowalscy” :-). Pewnie przydałyby się jeszcze jakieś szersze działania na ulicy (outdoor) czy więcej spotów, ale jak rozumiem jest to kwestia budżetu.

Wrażenia z “finału” akcji z aktorem na Kampania na żywo.

Gdzieś jeszcze w sieci znaleźliście wrażenia blogerów? Podrzućcie proszę w komentarzach.

Zanim stracicie 9 minut na moje bajdurzenia polecam najpierw obejrzeć 59 odcinek MaturaToBzdura.TV – jest tam kilka niezłych kwiatków (a nawet cały bukiecik).

I moje przemyślenia, które od niewiedzy lub dziwnej ingorancji (bo naprawdę trzeba się chyba mocno starać aby nie znać odpowiedzi na niektóre pytania) zawędrowały na tereny marketingu i współczesnego języka reklamy, który coraz częściej odnosi się do tego, co jest na youtube, kwejku, demotywatorach i innych memach:

A we vlogu pojawia się jeszcze nawiązanie do okrzyków “tarcza szmato”, “boom headshot” i mordor wykrzykiwanych przez Rojowników-Tarczowników :-)

Pewnie jak większość internautów i znajomych, którzy podsyłali ten film, nie wiem za bardzo o co chodzi – Frytka znana mi do tej pory z Big Brothera, jakichś pyskówek na youtube, otwarcia BurgerKinga, nokautu u Cejrowskiego, spadku w Ameryce niespecjalnie udanych medialnych ruchów powraca dzisiaj z cukierkowym filmem, który pewnie przez najbliższe kilka dni (i tylko tyle) zawojuje polskim internetem. Śmierci Hanki co prawda nie przebije, ale potencjał virala w kategori „WTF” ma ten materiał niewątpliwie.

Jaki kraj taki Tom Cruise chciałoby się rzec, ponieważ pamiętam ogromny szum medialny, związany z wygłupami Cruisa zafascynowanego scjentologią. I to właśnie przez pewien czas Tom Cruise stał się niejako rzecznikiem tego kościoła (przynajmniej dla plebsu).

Pominę milczeniem wygląd strony do której prowadzi link na youtubowym profilu osoby, która umieściła ten film (to ten zrzut powyżej). Przeklikałem się pobieżnie przez podaną na końcu filmu stronę www.jjp.org.pl. Nie rozeznaje się w mnogości kościołów i specyfice sług bożych, więc nie będę komentował ani oceniał tej instytucji, ale chciałem tym wpisem zwrócić uwagę na kilka kwestii.

Pierwsza ma charakter medialny (a jakże). Załóżmy na potrzeby tego wpisu, że jest to kampania, a nie prywatne wyznanie Frykowskiej – raczej mało vlogowa realizacja, montaż, muzyczka, cukierkowy wydźwięk i adres na końcu – typowy film w kategorii „wspierają nas XXX” czy „zaufali nam XXX”. Czy angażowanie tak kontrowersyjnej osoby w kampanie promocyjną organizacji to dobry ruch? Niewątpliwie nastąpi duże zainteresowanie mediów, ale nie samym kościołem czy organizacją ale samą Frykowską i jej sensacyjnym nawróceniem. Już widzę jutrzejsze nagłówki w Fakcie czy SE :-) Sama Maja Frykowska będzie teraz ciągana po mediach i tabloidach i mimo woli stanie się rzecznikiem organizacji w mediach które szukają sensacji. I na pewno nie uniknie pytań związanych o organizacje, którą reprezentuje. A dla każdego dziennikarza, będzie wyzwaniem aby jakoś Frykowską skompromitować, wyciągnąć jakąś nieścisłość… więc nagle, z punktu widzenia organizacji, taka osoba staje się odbezpieczonym medialnym granatem.

Każda kontrowersyjna rzecz jaką od dzisiaj zrobi, powie, napisze, zostanie „przypięta” do niej jak i do reprezentowanego przez nią kościoła. Chyba, że Frykowska przeszła dobry trening medialny (zresztą doświadczenie ma) i będzie nad nią czuwał jakiś kościelno-organizacyjny anioł stróż. Jeśli byłbym osobą odpowiedzialną za komunikację w organizacji to chyba czekałyby mnie nieprzespane noce i jeszcze gorsze poranki przy przeglądaniu codziennej prasy. Czas pokaże jak to się medialnie rozegra.

Druga kwestia, to reakcje w internecie. Tutaj nie będzie litości, zwłaszcza, że już po samych tytułach w mediach internetowych widać, że lekko nie będzie. Nie wiem tylko czy to wyznanie ma siłę aby stać się jakimś internetowym memem (chociaż pewnie jakieś przeróbki się pojawią).

A trzecią kwestią, która pewnie zniknie gdzieś w komentarzach i dyskusjach o nawróceniu Frykowskiej, to jest temat, który coraz częściej jest poruszany w mediach katolickich… takich normalnych, nie fanatycznych. To kwestia pewnego rodzaju ostracyzmu, czy naśmiewania się z tych, którzy odważnie i jasno przyznają się do swojej wiary czy uczuć związanych z religijnością. Dzisiaj modniej i bardziej cool jest olać święta i wyjechać do ciepłych krajów niż spotykać się z rodziną, razem ubierać choinkę i pamiętać o tym, że 25 grudnia to święto narodzin Jezusa a nie spęd rodzinny ze stołami jadła. Dobra, lecę w zbyt duchowe rejony, ale chyba wiecie o co chodzi… ktoś rezygnujący z imprezy na rzecz duchowych obowiązków jest uważany za dziwaka i ludzie patrzą na niego trochę tak jak kiedyś na murzynów…

Jestem bardzo ciekawy, jak ten wątek wyznania wiary przez Frykowską będzie się przewijał w mediach.

Jako człowiek z wysoką tolerancją na szmirę naprawdę musiałem się mocno starać aby to wytrzymać, tak kiepskiej produkcji z rąk TVN nie widziałem od czasów pierwszych odcinków „Wszyscy kochają Romana”.

Najciekawszym punktem finału była czołówka, która bardzo mi się podoba w tej edycji. Ale czołówka nie była niczym nowym, tak zaczynał się każdy odcinek.

To co działo się później to jakaś pomyłka, nie wiem z czego to wynikało, miałem wrażenie, że zarówno producent, reżyser i scenarzysta wycofali się w ostatniej chwili i trzeba było coś na szybko zmontować w jeden dzień. Dziwny scenariusz, jakieś wstawki nakręcone wcześniej, zestresowani prowadzący, dłużyzny, zero napięcia i napompowana atmosfera, z której wiało totalną sztucznością.

Przynajmniej nie było pięciu prowadzących (naliczyłem trzech), bo w tym wyścigu to Polsat jest liderem, potrafiącym upchnąć pięciu prowadzących w jeden wieczór (widziałem to podczas jakiegoś sylwestra).

Coś tam reżyser próbował na szybko posklejać z tego co dostał lub obejrzał w internecie. Przez ostatnie kilka dni sporo moich znajomych linkowało do tego materiału, świetnego, dynamicznego i energetycznego pokazu mody, obejrzyjcie:

I pewnie ktoś z produkcji również obejrzał ten film i chciał zrobić coś podobnego, zadzwonił do Michała Szpaka (X factor) żeby coś na szybko zaśpiewał, a modelki będą chodzić. Przepaść i żal – ciężko było na to patrzeć, możecie znaleźć cały finał na tvn playerze (Szpak zaczyna się w 30 minucie).

Modelki? Nie mnie oceniać, nie znam się, ale miały strasznie niewdzięczną rolę, ktoś je ciągle przestawiał, ogólnie oprócz paru wyjść w niespecjalnie interesujących kreacjach to stały gdzieś w kącie, gdzie ledwo sięgał operator ze światłem. Musiały jeszcze słuchać jakichś kiepskich wypowiedzi dżury „naprawdę jesteś fashion i tap madl” od których i tak nic nie zależało bo głosowali widzowie na numery smsów, które przez prowadzącego Michała Piróga i tak zostały pomylone. Modelki, które miały być gwiazdami i najważniejszym elementem programu były traktowane jak manekiny do przestawiania, całość jakoś dziwnie mi się komponowała.

Żal mi było publiczności, które miała tworzyć atmosferę show i wypełniać pustawe studio, ale już bardziej energetyczna jest publiczność w familiadzie.

Myślę, że obejrzenie całego programu był wielkim wyzwaniem, nawet dla wielkich miłośników Top Model, bo bardziej ekscytujące były pokazy Miss Polonia kilkanaście lat temu i gdyby nie to, że w tym czasie robiłem jakieś porządki na dysku i inne automatyczne prace, to te 90 minut przed ekranem byłyby totalnie zmarnowanym czasem.

Dziwie się, że taki gniot wyszedł spod rąk stacji TVN i produkcji Rochstar – obie firmy, bądź co bądź potrafią robić widowiska i taki produkt jaki „telewizyjny show” mają opanowany do perfekcji.

Barbara Jakubek: W prostych słowach: czym jest Culturomics 2.0?
Kalev Leetaru: Mniej więcej rok temu grupa z Harvardu współpracująca z GoogleBooks (ich prezentację możecie zobaczyć tutaj) stworzyła tak zwany Culturomics 1.0, czyli koncepcję tego, co się stanie, jeśli się weźmie zeskanowaną treść książek i sprawdzi jak często pewne słowo pojawia się w tych książkach w określonym przedziale czasu, co stanowi o popularności słowa na przestrzeni czasu.

My zastosowaliśmy ten pomysł, by zobaczyć, co się stanie, jeśli się użyje codziennych wiadomości i spojrzy na geograficzny rozkład całości, żeby zobaczyć jak odpowiednie dane się ze sobą łączą. Zatem przykładowo obserwujesz to, jak dana emocja, pozytywna lub negatywna, wiąże się z danymi obszarami świata i jak one łączą się z innymi lokalizacjami w czasie i przestrzeni.
Zatem wychodzimy poza śledzenie słowa w czasie, rozważamy jak możemy badać te rzeczy jako całość, budując sieć emocji, i geograficznie i w czasie, i obserwujemy, co z tą wiedzą możemy zrobić.

BJ: Czy używacie tylko prasy czy też innych mediów? Czy używacie mediów społecznościowych i blogów?
KL: W tym konkretnym badaniu bierzemy pod uwagę tylko media głównego nurtu. Zatem badamy telewizję, radio, radio krótkofalowe, prasę – a więc dzienniki, magazyny, czasopisma branżowe etc. Zatem badamy całość głównego nurtu mediów, które tłumaczymy na angielski. Nie badamy natomiast mediów społecznościowych, ponieważ przez większość połowy stulecia, nad którym pracujemy, oczywiście media społecznościowe jeszcze nie istniały.

Teraz zaczynamy badać współczesną sieć, wkładamy dużo pracy w zgłębianie tego tematu. Kluczowe zagadnienia, jakie się pojawiają to takie, jak np. Twitter. Twitter ma duży zasięg w Stanach Zjednoczonych, natomiast w pewnych innych krajach go nie ma – są inne strony społecznościowe chętniej uczęszczane. Oczywiście trzeba zrozumieć ten krajobraz. Niejednokrotnie przekonujemy się, że inne media są częściej używane w branży technologicznej,a inne w branży sportowej, więc trzeba nieco lepiej zrozumieć ten układ. Ale to jest dokładnie to, do czego dążymy – media głównego nurtu, dają nam wgląd w historyczne prawidłowości, zaś social media dają nam coraz większą dokładność.

Na przykład w odniesieniu do ostatnich lat badamy anglojęzyczne Google News oraz wiadomości internetowe, co daje bardzo dużą dokładność danych. Zatem na przykład zamiast tysięcy lub dziesiątek tysięcy artykułów dziennie, możemy mieć ponad sto tysięcy dziennie. O tyle większe może być zagęszczenie artykułów z całego świata – a naszym zamysłem jest osiągać coraz większe zagęszczenie danych, w miarę jak wchodzimy w temat social media – i łączyć te dane.

Na przykład, jeśli zobaczę, że ilość tysięcy twitów o danym produkcie opada, czy ma to duże znaczenie? Mając tylko jeden rok danych, nie mogę dokonać wystarczających obserwacji. Jednak jeśli połączę te dane z danymi z GoogleBooks, z wiadomościami historycznymi, z wiadomościami z internetu i jeszcze z mediów społecznościowych, wówczas mogę spojrzeć na trend obejmujący znacznie dłuższy okres.

BJ: Jakie są najstarsze źródła, z jakich korzystacie?
KL: Obecne badania obejmują archiwum New York Times między 1945 a 2005 rokiem, kolekcję Summary of World Broadcasts (SWB), czyli kolekcję obejmującą brytyjskie źródła telewizyjne, monitorującą globalne media na świecie – od 1979 roku do teraz, kolekcję GoogleNews w języku angielskim – wiadomości z całego świata.

BJ: Czy będziecie sięgali po starsze media?
KL: Tak. W istocie badamy sporo projektów z tej samej kategorii, przewidując kondycję krajów. Ale także bardziej tradycyjne zagadnienia. Badamy zagadnienia z okresu wojny secesyjnej, cały zakres zagadnień historycznych, które są związane naukami humanistycznymi czy socjologią, zatem badamy ogromną ilość historycznych gazet, historycznych książek, nowszych materiałów z wielu różnych rodzajów źródeł. Spora część historii to nie tylko gazety i książki, ale i rękopisy, dokumenty pisane przez ludzi.

Jak w przypadku Abrahama Lincolna, jest wielka kolekcja jego listów i dokumentów.
Zatem integrujemy coraz więcej danych, ponieważ właśnie w tym są świetne maszyny, gdy nakarmimy je masą danych.

BJ: Zatem nawet bardzo stare dane są przydatne, ale jak stare?
KL: Póki co sięgamy do 1800 roku. Przykładowo GoogleBooks nie skanuje zbyt wielu książek sprzed 1800 rokiem, ponieważ są to materiały tak delikatne, że skanowanie musi być robione ręcznie. Nowsze materiały mogą zostać wsadzone do automatycznego skanera i nie trzeba się martwić o drobne uszkodzenia, ponieważ zwykle te książki występują w wielu egzemplarzach. Jednak gdybyśmy skanowali biblię Gutenberga, której zachowało się tylko parę egzemplarzy, raczej nie powierzy się skanowania tego maszynie. Zatem wiele zależy od dostępności materiałów.

Borykamy się też z tym, że jest sporo materiałów zeskanowanych pod kątem użycia przez ludzi, ale które nie zostały do końca opracowane. Przykładowo, znaleźliśmy kolekcję historycznych gazet zeskanowanych z mikrofilmów, zatem mieliśmy ogromne pliki pdf, po 2000 stron, które dają się przeczytać przez człowieka, ale trzeba nad nimi popracować, by były one możliwe do przeczytania przez maszynę, żeby to maszyna mogła przemielić te oryginalne artykuły, żebyśmy w ten sposób mogli jej podawać coraz więcej i więcej materiałów. Tak więc wiek materiałów jest istotnym czynnikiem, także czasem opłaca się zapłacić człowiekowi, by opracował dany materiał.

BJ: Czy używacie podobnych narzędzi jak te do prognozowania giełdy czy pogody?
KL: Nie jesteśmy za bardzo zainteresowani badaniami o tematyce ekonomicznej, już zbyt wielu ludzi się tym zajmuje. Prawdziwą wartością dla nas jest zobaczyć, w jakim kierunku porusza się dana giełda. To jest wartościowe, ale docelowym rezultatem tego jest wiedzieć na przykład (czym każda firma jest zainteresowana), który kraj może upaść. Jeśli jesteś firmą międzynarodową, inwestujesz w danym kraju, zdecydowanie interesuje cię, który kraj może jutro upaść. Ale zdecydowanie badamy całe spektrum zastosowań, zaczynamy poznawać cały zakres możliwości, jakie daje ten rodzaj technologii.

BJ: Jaki jest właściwie główny cel tego projektu?
KL: Cóż, istotą tego projektu jest sprawdzić, co można zrobić z danymi. Co się stanie, jeśli weźmiesz ogromny zbiór danych jak te, co możesz z tego wyciągnąć, jakie ciekawe obserwacje możesz poczynić. Także wiąże się to z zagadnieniem międzynarodowego bezpieczeństwa – co możemy powiedzieć o niebezpieczeństwie w różnych krajach, na ile są stabilne. Oczywiście zastosowanie wiąże się też z naukami humanistycznymi i socjologią.

Więc, patrząc wstecz badamy to co zostało powiedziane o zderzaniu się cywilizacji. To jest klasyczna sprawa, od najdawniejszych czasów, ludzie próbowali się włamać do cywilizacji. Mamy znane prace, od takich jak książka Huntingtona, w której on mówi, że w tym możemy upatrywać jak załamuje się świat, do badań nad tym, które kraje mają zamiar rozpocząć ze sobą wojnę – a które ze sobą handlują.
Ale to sprowadza się do tego, że jest wiele różnych punktów widzenia jak grupować kraje świata w cywilizacje. Tymi rzeczami się zajmujemy, patrzymy jak media opisują świat. Zatem to jest sposób, w jaki my używamy danych w nowy sposób, jak możemy wyciągnąć z tego nowy rodzaj informacji, i to jest rzecz, na której rzeczywiście się skupiamy.

BJ: Ale czy to będzie głównie do zastosowania dla polityki, dziennikarstwa, nauki?
KL: Dla wszystkich tych dziedzin. Według mnie, niewątpliwie i polityka i dziennikarstwo i wszelkie nauki humanistyczne i socjologia, to wszystko są przestrzenie, w których można to zastosować, jak również badania rządowe mające na celu zrozumienie, co się dzieje na świecie. Moim zdaniem, zastosowania są nieskończone, my szukamy raczej ogólnego spojrzenia, nowego sposobu myślenia o tym jak możemy użyć tych danych. Obecnie mamy nadzieję, że uda się stworzyć stronę dostępną publicznie na początku przyszłego roku, by pozwolić ludziom zobaczyć codziennie odświeżaną mapę światowych danych, by mogli naprawdę zobaczyć jak to się dzieje na żywo.

BJ: A więc to będzie dostępne dla wszystkich?
KL: Taką mamy nadzieję.

BJ: A co z zastosowaniem komercyjnym?
KL: Bardzo chętnie o tym rozmawiamy. Wykonaliśmy dużą pracę nad danymi firm z listy Fortune 500 i obserwujemy, co możemy wyciągnąć z ich danych. Pracujemy z dużą ilością firm, które mają tak wiele danych, że bardzo potrzebują odpowiednich narzędzi, by wyciągnąć z nich wnioski. Gromadząc ogromny zasób danych dotarli do punktu, w którym wszystkie pytania, jakie mogli postawić przed tymi danymi, już postawili. Kiedy my zaczynamy pracować z tymi modelami, widać, co się dzieje, jeśli ma się maszynę z miliardem zmiennych, która ci powie jakie prawidłowości widzi w tych danych i co z tego może być przydatne. Także my bardzo chętnie rozmawiamy o tym z ludźmi.

BJ: Czy widzisz różnicę w jakości danych pomiędzy mediami z Azji, np. z Pakistanu, a danymi, jakie pozyskujecie ze Stanów Zjednoczonych?
KL: Jeśli chodzi o sprawę mediów, które możemy monitorować w Pakistanie w porównaniu z naszymi – jak najbardziej tak. I to jest problem, nad którym teraz mocno pracujemy. Na przykład Haiti – nie mamy globalnie zbyt wielu wiadomości na temat Haiti. Przed trzęsieniem ziemi w New York Times ostatnia wzmianka o Haiti była kilka miesięcy, jeśli nie rok wcześniej.

To samo jest z social media. W pewnych krajach są bardzo silne, zaś w innych, np. w Meksyku, w wielu miejscach Ameryki Południowej, pewne typy mediów społecznościowych, jak mikroblogi, są bardzo rzadkie, albo są używane tylko na obszarach bardziej rozwiniętych centrów albo większych miast.

Także nie możemy się dostać wszędzie, nie mamy sygnału z terenów słabiej zamieszkanych. To stanowi problem na wielu obszarach, nawet w Stanach Zjednoczonych nie sięgamy do większości ludzi, lecz tylko do większych miast mocno ze sobą zkomunikowanych. Rolnicy na całym świecie nie siedzą cały czas na Twitterze twittując.

Zatem częścią trudności, z jakimi się zmagamy jest gromadzenie danych z całego świata. To, co odkryliśmy, to fakt, że próbuje się budować coś, co nazywamy mediafabric. Na przykład CIA, to, co zauważyli monitorując Afrykę w ostatnich latach, to to, że kraje, które były wcześniej francuskimi koloniami albo koloniami innych europejskich krajów, są monitorowane przez media takie jak AFP (Agence France-Presse – francuska agencja prasowa). Oczywiście Francję obchodzi to, co się dzieje w jej byłych koloniach, więc jest wielu reporterów obserwujących wydarzenia w tych krajach. Także AFP wykonuje lepszą pracę lub raczej pracę, do której wyników łatwiej się dostać pisząc o Gabonie, niż byśmy mogli otrzymać korzystając z innych źródeł.

źródło: uic.edu

A i odwrotnie, te kraje patrzą uważnie na inne. Zatem zastanawiasz się, kto mógłby być zainteresowany krajami takimi jak Liberia, które media mogą obejmować ją swoim zasięgiem, a monitorując to wszystko, możesz rozpocząć triangulację dotyczącą tego kraju. Jednak to oczywiście jest problem. Oczywiście jest o wiele więcej mediów opisujących Stany Zjednoczone niż opisujących Liberię, to stanowi trudność, ale znowu to jest to, o co chodzi w kreatywnej analizie.

Rozpatrujemy ilość tweetow dotyczących tych krajów. Oczywiście, że jest ich duża ilość. Jednak tym, co nas interesuje jest to, co ludzie mówią o tych krajach i co my możemy z tego wywnioskować. Czasem potrzebujesz wystarczającą ilość materiału, nie ogromną, ale wystarczającą, by wysnuć wiarygodne wnioski o prawidłowościach.

BJ: Czy widzicie cenzurę w niektórych krajach?
KL: To ciekawa część. Jeśli spojrzysz na ton prasy egipskiej na dzień przed rozpoczęciem protestów – jest stabilna, solidna, nie widzisz żadnych niepokojących oznak – ponieważ to, co faktycznie miało miejsce, to fakt, że rząd egipski chciał mieć kontrolę nad mediami. Zatem rząd egipski bardzo pilnował mediów, by zapobiec wypływowi negatywnych informacji lub też generować pozytywne. I tu jest zaleta monitorowania całego świata, a nie tylko prasy egipskiej, ponieważ reszta światowej prasy nie była w ogóle objęta cenzurą, (poza pewnymi krajami, jak Iran, który w końcu zaczął cenzurować informacje o Egipcie, by zapobiec rewolucji u nich). Dzięki agregowaniu wiadomości z całego świata możemy połączyć elementy układanki w całość i w ten sposób poradzić sobie z tego rodzaju problemami.

BJ: Czy sądzisz, że nastąpi sprzężenie zwrotne między Twoim narzędziem a prasą?
KL: Myślę, że jest jak najbardziej odbicie pomiędzy tymi mediami. Jest to przydatne z punktu widzenia reportera, który może zobaczyć trendy na całym świecie, które mogą być interesujące do zbadania. Ale także pozwala to zrozumieć jak działa praca reporterów, co dzieje się w konkretnej Liberii, jak to jest opisywane w mediach i jak ta informacja rozchodzi się po świecie. Zwłaszcza przypadku mediów społecznościowych. Jak media społecznościowe oddziałują na media głównego nurtu, jakie jest sprzężenie miedzy nimi, co my możemy z tego zrozumieć w sensie znalezienia dla tego zastosowania, jak możemy użyć tego rodzaju materiałów. Tak więc myślę, że są ogromne możliwości rozwijania tego wszystkiego.

BJ: Dzięki wielkie za wywiad.

fot. Przemek Chudkiewicz | Grandessa.pl

Uff, to był prawdziwie intensywny weekend, który w większości spędziłem na warszawskiej Pradze w Soho Factory. Tam właśnie odbywał się 54-godzinny maraton, mający na celu wyłonić projekty, zespoły, które chcą spróbować swoich sił z technologicznym biznesie – Startup Weekend Warsaw.

Pod względem organizacyjnym było świetnie – duży ukłon i podziekowania dla organizatorów. Ja przynajmniej nie mogę narzekać, a wszystkie moje fochy były spełnianie. Zadbano również o dobrze oświetlony i trochę na uboczu media corner, czyli miejsce gdzie można było przeprowadzać wywiady. Sam ostatecznie z niego nie skorzystałem, ponieważ było sporo przestrzeni i startupy pozwoliły wepchnąć mi się z kamerą do ich stolików, to w wywiadach będziecie mogli obejrzeć prawdziwą pracę a nie grzeczną rozmowę na fotelikach :-).

Ale wracając do organizacji – wszystko co potrzebne było zapewnione, a wszystkie wpadki czy problemy organizatorzy rozwiązywali tak szybko jak mogli… bo oczywiście pojawił się jakiś problem z ogrzewaniem sali (na drugi dzień zaraz pojawiły dodatkowe grzejniki), ja narzekałem na wolny internet (uploaduje duże pliki video, więc internet nigdy dla mnie nie będzie wystarczający) załatwiono zwiększenie przepustowości łącza, itd, itd. Ktoś kto będzie chciał narzekać na niedociągnięcie, niech się wcieli w skórę organizatorów, naprawdę się starali, bez żadnego wstydu oprowadziłbym ważnych gości po terenie Startup Weekendu. Tutaj duży plus.

Duża przestrzeń Soho Factory podzielono na strefę do pracy, strefę kulinarną i strefę chilioutową (z kilkoma kanapami i xboxami) chyba sprawdziła się całkiem nieźle. Może przydałoby się więcej miejsc i siedzisk typu pufy z granulatem czy jakieś leżaki, bo czasem po kilkugodzinach przebywania na SWWAW miałem ochotę się gdzieś kącie położyć – a ja tam i tak ganiałem tylko z kamerą i trochę mentorowałem. Sam zresztą zobaczcie – szybkie nagranie z piątku:

A to inny, ważny element Startup Weekendu. Najpierw prezentowane są pomysły na startup, które może zgłosić każdy chętny. W tej edycji było takich koncepcji prawie 40… sporo…ale nie wszystkie oczywiście miały szanse na realizację. Spośród wszystkich propozycji wybiera się te, których liderom udało się stworzyć zespół i zachęcić do współpracy grafików, developerów, programistów, marketerów i ludzi wszelkich innych profesji.

To jest właśnie moment, w którym liderzy projektów szukają chętnych do zespołu:

Po zebraniu zespołów, dopełnieniu formalności rozpoczyna się praca nad projektami. W tym czasie zespoły korzystają z rad mentorów, czyli ludzi z doświadczeniem w wielu dziedzinach – inwestorów, startupowców, pr-owców, blogerów, ich pełną listę znajdziecie tutaj.

W tym czasie udało mi się trochę poprzeszkadzać zespołom w pracy i krótko przepytać ich o pomysł, model biznesowy i przyszłość projektu. Wywiady i rozmowy podczas pracy, jeszcze przed ostatecznymi prezentacjami mogą się trochę różnić od tego, co ostatecznie zespoły przedstawią przed jurorami – na tym właśnie polega praca i zadanie mentorów – mają naprostować czy też wspomóc radą tworzące się właśnie biznesy – często pod wpływem mentorów następowały totalne przemeblowania projektów.

Rozmów takich przeprowadziłem kilka, miałem nosa, ponieważ udało mi się przepytać większość interesujących pomysłów, w tym oczywiście zwycięzców. Polecam dokładnie posłuchać zarówno wywiadu jak i prezentacji zespołu Edukoala, ponieważ czytając komentarze na Antywebie odniosłem wrażenie, że większość krytycznych ocen jest oparta na prostym przekazie „quiz zamiast blokady telefonu”. A w rozmowie z zespołem pada kilka istotnych szczegółów dotyczących modelu biznesowych i pomysłu na rozwój i promocje projektu.

fot. Przemek Chudkiewicz | Grandessa.pl

A tutaj zwycięska prezentacja zespołu Edukoala.

Cieszę się, że Edukoala wygrała, chociaż trochę żałuje, że zgarnęli wszystkie nagrody – jurorów, mentorów oraz nagrodę publiczności. Szkoda, bo wyróżniłbym jeszcze kilka pomysłów i uważam, że też zasługują na nagrodę.

Jednym z nich jest eoffer Kinectik, technologia, której zastosowanie może trochę porównać do tego, które pojawiało się w filmie Raport Mniejszości. Tam był inteligentny billboard, który rozpoznawał przechodnia, zwracał się do niego po imieniu i prezentował spersonalizowaną ofertę. Eoffer Kincectik jest trochę podobnym rozwiązaniem – rozpoznaje sylwetkę przechodzącej obok czujnika osoby i wyświetla ją na ekranie, ubraną w trójwymiarowy model płaszcza, kapelusza, który można kupić obok w sklepie. Proste, futurystyczne i z pewnością bardzo widowiskowe, jestem pewien, że będzie działać. Nawet jeśli nie eoffer Kincetik wprowadzi to rozwiązanie to galerii handlowych to z pewnością inne firmy już pracują nad podobnymi projektami. Jeśli taki projekt reklamowo-sprzedażowy miałby lada moment funkcjonować na rynku, to dlaczego nie mógłby go realizować polski zespół.

Ostatecznie projekt zdobył drugie miejsce w kategorii „wybór jurorów” więc nie jest źle, szkoda tylko, że za swoją pracę nie przypadła im żadna nagroda rzeczowo-promocyjna :-)

A tutaj moja rozmowa z zespołem w trakcie prac:

oraz finałowa prezentacja:

Osobiście trochę żałuje, że nic nie dostał projekt qrprez, którego koncepcja bardzo mi się podobała – niestety diabeł tkwił w szczegółach i niestety w realizacji prezentacji – trochę ją położyli.

Na czym polega qrprez? Wszystko w tej rozmowie:

Od siebie dodam, że opieranie się na qrkodach zupełnie mi się nie podoba, zresztą wbrew zapewnieniom twórcy projektu, qr kod prezentowany na finałowej prezentacji za cholerę nie dał się odczytać z mniej więcej połowy sali (próbowaliśmy). Ale ja bym chciał taki projekt dla siebie, który działałby w ten sposób: wygłaszam prezentację, przed jakimś licznym gremium. Po zakończeniu wykładu na ostatnim slajdzie pojawia się… zamiast qrkodu czy adresu www prostu numer sms – wyślij sms dostaniesz dostęp do specjalnie przygotowanej na tę prezentacje strony, na której jest – pełna informacja o mnie, prezentacja, materiały dodatkowe, może linki do ebooków i jakieś dodatkowe bonusy. Taka w pełni dostosowana do konkretnego wystąpienia strona, która jest dostępna tylko dla uczestników, takie about.me ale ukierunkowane na przekazanie dodatkowych materiałów. Telefon i smsa wyśle każdy na sali i otrzyma specjalny link – czy otworzy go sobie w domu, czy na smarfotnie, nie ma już znaczenia. Ważne, że będzie miał materiały ode mnie, a ja namiar kontaktowy na uczestników prezentacji . Właśnie tak chciałbym aby qrprez funkcjonowało.

A to finałowa prezentacja, jak sam przyznaje qrprez – położona…

Ale dla prawdziwego startupowca nic straconego, kiedy do głosowania zostało kilkanaście minut, ekipa przygotowała dramatyczny apel :-). Niewiele pomogło, ale lubię takie pomysły…

Ostatnio idzie mi całkiem nieźle prognozowanie i ocena wyników różnych startupowych pomysłów, więc zastanawiam się nad zmianą profesji we wróżbitę macieja :-) tutaj kilka wniosków i przewidywań tuż po zakończeniu finałowych prezentacji oraz moment oddawania głosu. Zagłosowałem z pobudek czysto egoistycznych (oraz świadomy wyników) na qrprez – chciałbym aby spełnili moje życzenia :-)

I na koniec ważna uwaga dla wszystkich startupów i ekip biorących udział w Startup Weekendzie. Nie pozostańcie anonimowi, te teamy które zostały i chcą swój projekt rozwijać – oprócz domeny czy strony zaślepki zostawcie tam kontakt, namiary do siebie. I niech to nie będzie na boga jakiś bezpłciowy formumarz kontaktowy (nie cierpie ich, nie korzystam z nich), tylko prosto z mostu – imiona, nazwiska, maile i telefony kontaktowe. Dajcie szansę dziennikarzom czy skrzywionym blogerom (czy innym ludziom, którzy chcieliby z wami porozmawiać o projektach, nawiązać współpracę) na kontakt w Wami. Może być to strona projektu, zwykła zaślepka lub też szybka firmowa wyzytówka, której zrobienie np. w serwisie About.me zajmuje 5 minut. Zobaczcie jak wygląda część informująca o projekcie, teamie i historii firmy w Listonicu – sekcja na dole strony.

Te startupy, firmy, które myślą o przyszłości i poważnym rozwoju swojego produktu, niech jeszcze dzisiaj ślą informacje prasowe do mediów – że byliśmy, pracowaliśy, zwyciężyliśmy bądź nie, ale rozwijamy nasz super, hiper przyszłościowy projekt. Budowanie marki i praca nad komunikacją rozpoczęła się w chwili, kiedy lider projektu wystąpił na scenie podczas pierwsze prezentacji koncepcji startupu… niech więc taka praca trwa dalej… Dzisiaj i jutro jest jeszcze ten startup weekendowy hype… za tydzień będzie już się trudniej przebić…

A tak wyglądała praca i głupawka w niedziele rano :-)

W takiej sytuacji, kiedy nie ma pewności czy stacje radiowe będą puszczać tę piosenkę (nie ukrywam, nie znam zasad, nie wiem jak to się załatwia i za ile) pozostaje zrobienie ogólnonarodowego szumu i postawienie na internet – oficjalny fanpage na facebooku jest (chociaż na razie dość miernie, 37 tys. fanów) oraz premiera klipu na YouTube (w dużymi ostrzeżeniami o zakazie kopiowania i prawach autorskich). Z teledyskiem jest już lepiej, niecałe dwie doby i w momencie pisania tego postu – ponad 100 tysięcy wyświetleń.

Co może zaskakiwać, to fakt, że zanim obejrzymy teledysk, pojawia się „pora na sponsora” czyli krótka reklamówka w wykonaniu Dody informująca o tym jakimi maziajami ekipa raczyła się na planie teledysku (Slim Extreme 3D od Eveline Cometics) – i pewnie tutaj możemy upatrywać tajemnicę „wypasionej” premiery nowego klipu…

Taka wstawka reklamowa przed klipem jest dla mnie nowością, nie zauważyłem tego u innych polskich wykonawców. Ale czy mnie dziwi? Zupełnie nie, równie dobrze mógłby być to blok reklamowy przed samym klipem w telewizji (do tego już jestem przyzwyczajony) lub po prostu coraz bardziej popularna reklama video przed jakimkolwiek materiałem na serwisach YouTube, Wrzuta itp. (do tego się jeszcze przyzwyczajam).

Sam się sobie dziwię, ale w przypadku nowego klipu Dody ta wstawka zupełnie mi nie przeszkadza… zresztą reklamowo-product-placementowe wstawki to rzecz, do której i polscy jak i zagraniczni artyści zdążyli nas już dawno przyzwyczaić, a wykonawcy hip-hopowi stosując różne rozwiązania już od dawna… o ile bez problemów i do przełknięcia jest znaczek Heyah na klipie WWO „Sen” (w 1:25 klipu)…

…to już Sidney Polak na skuterze wprawia mnie w zakłopotanie, bo nie wiem czy oglądam jego klip czy po prostu dłuższą reklamówkę.

Gdzie jeszcze reklam jest najmniej… jeszcze (podkreślam, jeszcze)? Całkiem niedużo reklam jest w książkach. Nad tym, kiedy przyjdzie czas na totalny wysyp reklam w książkach zastanawiałem się jeszcze przed startem tego bloga, obserwując niestandardowe formy reklamy czy też analizując miejsca „gdzie jeszcze reklama nie dotarła”. Oczywiście w literaturze branżowej już dawno widziałem kolorowe wkładki czy strony od sponsora… tutaj też zupełnie mi to nie przeszkadza.

W ofercie księgarni OnePress jest sporo pozycji, które mają swoje sponsora wydania (np. książka Pawła Tkaczyka „Zakamarki Marki”) – to też specjalnie nie dziwi… Trochę mogą irytować reklamy w tradycyjnej literaturze… a te, jestem tego pewien, wraz z upowszechnianiem się cyfrowego modelu dystrybucji mogą pojawiać się coraz częściej. Problem jest oczywiście z różnorodną technologią, czytnikami i formatami ebooków ale myślę, że reklama w książkach czai się tuż za rogiem i tylko czeka, aż konsument będzie gotowy ją przełknąć. Jeszcze na ebookach, które kupuję z Amazona (Kindle) nie widziałem takich rozwiązań, natomiast na polskim rynku znalazłem takie przykłady w książkach oferowanych przez Woblink (aplikacja na ipada oraz czytnik na PC). Tam na stronie przedtytułowej książki możemy obejrzeć filmowy trailer (!) innej pozycji tego wydawnictwa… Jeszcze akceptowalne, ale coś czuję, że niebezpiecznie zbliżamy się do pozycji, gdzie po kilkunastu kartach jakiegoś horroru otrzymamy reklamę pieluch lub ofertę nawiązującą do nietrzymania moczu…

Zapowiedź książki “Nielegalni” w książce Stiega Larssona “Dziewczyna, która igrała z ogniem” (obydwie w ofercie Woblink):