Krótka relacja z Social Media Day Video z Wrocławia nagrania podczas Forum IAB w Warszawie tuż przed prezentacją Bruca Dickinsona (Iron Maiden) :-). Enjoy.

fot. Flickr (joevare)

Jednym z elementów kampanii jest konkurs „Żywioł Riders”, w którym główną wygraną jest wyjazd do Las Vegas. Tam rozpocznie się wielki rajd Harleyami (zwycięzcy konkursu dostaną do dyspozycji motocykle, stroje i faktycznie będą je prowadzić – myślałem, że ktoś ich posadzi z tyłu i grzecznie przewiezie). Trasa rajdu będzie prowadzić przez pustynie, parki narodowe, kaniony – oczywiście też przez słynną Road Route 66.

Kampania, strona konkursowa, aplikacje na Androida i iOS oraz spoty TV – wszystko to ruszy już 23 kwietnia, a konkurs będzie odbywał się na stronie www.tylegazuiletrzeba.pl (w momencie publikacji tego wpisu jeszcze nie jest aktywna) oraz na kanałach Rocka (Remigiusza Maciaszka) oraz Roja (Patryka Rojewskiego).

Poprzez konkurs zostanie wyłonionych pięć osób, które razem z Rockiem i Rojem pojadą do USA. Jakaś bardzo ważna komisja konkursowa wybierze 4 osoby a Rock i Rojo wskażą jednego zwycięzcę. Aby pojechać razem z ekipą do stanów trzeba będzie w dniach 23 kwietnia – 12 czerwca napisać na stronie www.tylegazuiletrzeba.pl najbardziej ciętą ripostę, przechwałkę (!?). Trzeba będzie po prostu udowodnić, że jest się twardzielem w gębie (lub używając języka kampanii – „ma się tyle gazu ile trzeba”) aby zostać „Żywioł Ridersem”.

Żywiec Zdrój opłaca oczywiście całą wyprawę, pomaga w załatwieniu wiz, płaci za rajd, ubezpieczenie, hotele, nawet funduje specjalne stroje do jazdy na motocyklach. Warunkami, które trzeba spełnić (i tu właściwie słyszę jęk zawodu wśród wielu widzów kanału Rocka i Roja) jest skończone 18 lat oraz prawo jazdy kategorii A.

Cała wyprawa (31-9 sierpnia) będzie oczywiście filmowana przez dwójkę vlogerów, a relacje będą pojawiały się na ich kanałach na YouTube oraz na stronie konkursowej.

Jestem bardzo ciekawy jak to wypali, bo jesli chodzi o społeczność i zaangażowanie swoich widzów to Rock i Rojo mają się czym pochwalić. Kanał Roja ma w tej chwili ponad 90 tysięcy widzów (subskrybentów) a Rock może się pochwalić blisko 120 tysiącami widzów. Tyle też razy został obejrzany film zapowiadający wyprawę:

A czy te internetowe statystyki mają jakiekolwiek przełożenie na świat realny? No cóż, oto krótki materiał ze spotkania z widzami Rocka i Roja, które odbyło się w Katowicach, 21 kwietnia. Tak, to co widzicie, to ludzie, którzy przyszli tylko na spotkanie z tymi vlogerami, nie odbywał się obok żaden festyn.

Co prawda, słabo, w sobotnie popołudnie pasuje moja autorska rymowanka „piątek, piątek kryzysu początek” ale niech będzie – kryzysy lubią pojawiać się w dni wolne od pracy – piątki, weekendy, święta i długie weekendy – to często bardzo niebezpieczne momenty dla marki, dla której ważna jest komunikacja w mediach społecznościowych.

Michał Sadowski, szef projektu Brand24 zareagował dzisiaj bardzo mocnym wpisem na temat swojej konkurencji. Wypunktował we wpisie na swoim blogu ofertę konkurencji SentiOne, która podczas rozmów z potencjalnymi klientami posługuję się podobno tabelą – porównaniem cech produktu, które według Sadowskiego mocno odbiegają od prawdy – całość wpisu jest tutaj: Uwaga na oszustów z Sentione.

I fragment wpisu:

Rozumiem, że Sentione musi porównywać się do liderów aby zyskać na znaczeniu. Pojawiając się jednak lata po starcie takich produktów jak Newspoint, Sentymetr, czy w końcu Brand24 nie można jednak pisać „pierwsi w kraju”, bo ktoś może powiedzieć „sprawdzam” i jest problem.
Rozumiem też, że przy wysyłaniu ofert do klientów trzeba podkreślać własne zalety względem konkurencji (robić bardzo wybiórcze porównanie). Nie wolno jednak klienta naciągać, a tu wyraźnie ma to miejsce bo tworzony jest fałszywy obraz rynku narzędzi monitoringu Internetu. I nie zrozumcie mnie źle. Brand24, którego tu bronię i reprezentuję nie jest idealnym produktem. Też mamy swoje wady nad którymi nieustannie pracujemy. Ale w życiu nie przyszłoby mi do głowy, żeby po prostu kłamać na temat narzędzi konkurencyjnych podczas przekonywania klienta do moich usług. Mógłbym się tu również długo pastwić nad wadami Sentione takimi jak szybkość agregowania wyników czy skalowalność narzędzia, ale daruję sobie i Wam.
Styl prowadzenia biznesu przez Panów z Sentione zadziwił mnie po raz kolejny. Mówi się, że w biznesie wszystkie chwyty dozwolone. Moim zdaniem nie, więc postanowiłem z tym walczyć jak tylko mogę…

Nie chce tutaj przesądzać, kto ma racje, nie o to w tym wpisie chodzi. Nie ukrywam też, że znam zarówno szefa Brand24 Michała Sadowskiego jak i Kamila Bargiela, szefa SentiOne. Wyrokowanie w tej sytuacji, zwłaszcza, że brak jest na razie reakcji z drugiej strony będzie trochę na wyrost – mono bardzo konkretnych zarzutów. Skupię się na czymś innym.

Pojawiła się sytuacja kryzysowa, pojawiał się niewygodny i ostry wpis w sieci na temat marki SentiOne. Od tej pory zegar zaczyna tykać. Po czterech godzinach od pojawienia się problemu w sieci jest już kilka wpisów, ostre opinie w komentarzach na Facebooku, ponad 200 „lajków” i niezbyt przyjemne opinie o SentiOne, również wpis powędrował na Wykop. Przypomnę, że rozmawiamy o mediach społecznościowych, w których czery godziny to wbrew pozorom całkiem sporo, czas „skraca” się jeszcze bardziej, kiedy mówimy o narzędziach do monitorowania opinii w internecie, które mają nas ostrzec przed… kryzysem. W czasach kiedy szybkość informacji w serwisach newsowych mierzy się w dziesiątych części sekundy taka sytuacja może być mocną rysą na najważniejszej cesze produktu – jakości.

Nie chcąc wykorzystywać prywatnych kontaktów, czy też telefonów które mam w komórce, postanowiłem poprosić o opinię obydwie strony i skorzystałem z dróg dotarcia które ma „zwykły proszek” tfu, zwykły użytkownik produktu. Kontakt podany na stronie Brand24 to telefon, który został odebrany po kilku sekundach + komunikacja na Facebooku. Ale Sadowski ma łatwiej, sam nakręcił kryzys, to wiadomo, że siedzi teraz w sieci, monitoruje dyskusje i śledzi opinie.

Na stronie kontaktowej SentiOne jest również numer telefonu – ten niestety milczy. Wygląda na numer stacjonarny, ale dzisiaj przecież weekendowe przekierowania czy inne „hotlajny” to nie problem. Próba kontaktu przez Skype, również się nie powiodła. Facebook również milczy.

Są oczywiście różne strategie wyjścia z kryzysu, jedna z nich mówi, żeby po prostu przeczekać falę negatywnych opinii i wystawić oświadczenie, kiedy tłum już się uspokoi. Ale nie jestem pewien, czy tutaj właśnie się tak dzieje. Po prostu jest weekend. O ile zwykłe, konsumenckie marki już coraz mniej mogą sobie pozwolić na ospałość, to narzędzia służące do monitoringu sieci i chroniące markę przed kryzysem – nigdy. To tak jak próbny alarm dla ochrony budynku – właśnie w tej chwili mamy taką sytuację, stopery są włączone, wszyscy czekają na reakcję.

O krótką wypowiedź poprosiłem Michała Sadowskiego (Brand24), jeśli Kamil Bargiel (SentiOne) będzie chciał zabrać głos – zapraszam do komentarzy lub do wpisu – zostanie uzupełniony o jego wypowiedź.

Mediafun: Jesteś szefem firmy, rozmawiasz z klientami, dbasz o markę i nagle “wyskakujesz” z emocjonalnym wpisem nazywając konkurencję oszustami – nie „przeginasz”?
Michał Sadowski: Rzeczywiście bardzo silnie reaguję na tego typu zagrywki. Do tej pory trzęsą mi się ręce po mailu jaki otrzymałem od klienta. Słuchy o “kreatywnym czarnym pijarze” jaki rozpowszechniała o nas konkurencja docierał do nas już od jakiegoś czasu, ale byłem przekonany że po prostu wskazują nasze realne wady (brand24 nie jest jeszcze idealnym narzędziem i ma naturalnie wady). Kiedy jednak muszę odpowiadać na pytania klientów w stylu: “czy mają Państwo w ogóle archiwum? Bo powiedziano nam, że nie” – to jednak dla nas/dla mnie za dużo. Nieczęsto publikuję wpisy okraszone tego typu epitetami, jednak tu zwyczajnie nie wytrzymałem. Co więcej, tego typu oferta wprowadza klienta w błąd nie tylko w kontekście samego Brand24. Tytułowanie się posiadaczem jedynej “skutecznej oceny sentymentu” też jest ściemą, co udowodniłem w moim wpisie, a co można sprawdzić także na ich stronie. Reasumując podkreślam jeszcze raz: nasz produkt nie jest idealny. Jednak, zarzuty przedstawione po cichu w ofertach Sentione są jednak zmyślone, a ja nie pozwolę jednak aby za naszymi plecami opowiadano o nim bajki.

[Aktualizacja 22.04.2012; 1:07]
W sieci pojawiło się oświadczenie SentiOne – możecie je znaleźć tutaj >> Odpowiedź SentiOne na atak Brand24. Oraz komentarz Kamila Bargiela do całej sytuacji:
Kamil Bargiel: Muszę powiedzieć, że cała nasza firma jest w niemałym szoku po publikacji Michała Sadowskiego szkalującą nasz wizerunek.
Jeśli Michał poczuł się urażony, powinien był skontaktować się ze mną bezpośrednio. Mamy do siebie telefony. Tymczasem nie otrzymałem od niego żadnego sygnału. Tworzenie takiego czarnego ‘PR’ wokół marki jest mało profesjonalne i karalne w polskim (i nie tylko) prawie.
To zupełnie normalne, że uważamy, że mamy najlepszy produkt, tak samo zrestą uważają reszta naszej konkurencji o swoich produktach. Nie jest to jednak od razu powód do tego, żeby nazywać kogoś ‘oszustem’.
Poza tym ja i moi współpracownicy jesteśmy osobiście urażeni tym, że ktoś nazwał nas ‘oszustami’. Przecież nasze rodziny i znajomi czytają wszystko co ukazuje się na nasz temat w Internecie. Muszę powiedzieć, że to jest nie jest przyjemne doświadczenie i nie życzę nikomu, także Michałowi takiego ‘buzzu’ o sobie i swojej marce.
Mamy nadzieje, że jak opadną emocje wokół tematu Michał jeszcze raz zastanowi się nad swoją wypowiedzią i skontaktuje się ze mną.

To tyle z sytuacji na froncie, która dzieje się tu i teraz. Zastanówmy się nad. ew. wyjściem z takiej sytuacji. Złe informacje rozlały się po sieci, polska branża nie jest wielka i za chwilę większość ludzi która zajmuje się mediami społecznościowymi będzie o wojence słyszała. Zarzuty dotrą pewnie do sporej liczby klientów i każdy z szefów i handlowców Brand24 i SentiOne będzie musiał być przygotowany na pytania w stylu „jak to jest naprawdę” i „która z waszych firm kłamie”.
Dyskusja o wpisie Michała Sadowskiego rozgrywa się już w kilkunastu miejscach w sieci, brakuje w niej jakiegokolwiek stanowiska SentiOne – zaczyna się więc mały społecznościowy lincz.

Czy dyskusja w kilkunastu wątkach z „oburzonym-już-więcej-od-nich-nie-kupię” osobami na Facebooku ma sens? Chyba nie, skończyłoby się tylko przeklejaniem oficjalnego oświadczenia i jeszcze ostrzejszą dyskusją – tłumu się nie przekrzyczy, zwłaszcza na kilku frontach. Na szczęście SentiOne ma blog firmowy, na którym może odnieść się do całej sytuacji. Jest to o tyle bezpieczne rozwiązanie, że informacja jak i komentarze pod nią będą skupiały się w jednym miejscu, kontrolowanym przez firmę. Kontrolowanym, nie oznacza wcale, że wszystko tam wolno. Kasowanie i cenzura krytycznych komentarzy nie będzie miała sensu, bo w takiej sytuacji zawsze znajdzie się ktoś, kto zostawiając krytyczny komentarz od razu zrobi „print screen”, czy wręcz będzie oczekiwał na taką sytuację, aby pochwalić się kolejnym wpisem „SentiOne cenzuruje komentarze!”. Oczywiście zrozumiałe jest kasowanie i blokowanie wulgarnych komentarzy, zawsze można się odnieść do regulaminu komentarzy, który każda firma może sobie stworzyć i się na niego powoływać – na blogu firmowych SentiOne nie ma czegoś takiego, przydałby się, ale można się bez niego obejść.

Krytyczna i ostra wymiana zdań na blogu firmowym może uchronić nas przed prowokacjami czy też wpisami konkurencji i podstawionymi osobami – na własnym blogu firmowym po prostu kontrolujemy IP, albo możemy wyłapać aktywnych komentatorów posługujących się IP z egzotycznych krajów czy też wszelkiego zalewu „wojtków z poznania” i „tadeuszów z gdańska”.

Wydaję mi się, że w tym przypadku reakcja firmy SentiOne nie może być też oficjalny, suchym i bezosobowym oświadczeniem, typowym dla większości korporacji i ulubionym bełkotem członków zarządu. Branża jest mała, padły mocne i konkretne zarzuty, wszyscy oczekują konkretnych odpowiedzi.

Kolejną żabą, którą SentiOne musi jeszcze przełknąć, publikując oświadczenia na blogu firmowym, to fakt, że nowy klient, który nie słyszał o tej sytuacji, wchodząc na blog firmowy na pewno się na nią natknie, a jeśli ta będzie zasypana przez nowsze wpisy, ktoś zawsze ją przypomni. Kasowanie takiego niewygodnego wpis po tym jak burza ucichnie też nie ma sensu – konkurencja z pewnością to wyłapie i odpowiednio nagłośni.

Pozostaje więc czekać na reakację SentiOne – zegar tyka.

I ostatnia dygresja – straszne to czasy, że po 3-4 godzinach mówimy już o braku reakcji i sytuacji kryzysowej, tyle się wydarzyło a jest przecież sobotni wieczór, najlepsza pora na oderwanie się od pracy. Już wkrótce długi weekend, czy Twoja firma, drogi czytelniku jest przygotowana na kryzys? Twoja konkurencja prawdopodobnie tak, a być może planuje uderzenia właśnie w piątek, 27 kwietnia, kiedy zaczyna się baardzo długi weekend, a „piątek, piątek to kryzysu początek”.

[Aktualizacja 21.04.2012; 21:00]
Pierwszy prowokator na Wykopie już jest :-)

Tutaj powinien być jakiś wstęp, ale niech obraz sam przemówi… na premierę Blogersów czekałem ponad rok, kilka miesięcy nosiłem ze sobą plik wykradziony od reżysera na ipadzie :-). Dzisiaj każdy z Was może obejrzeć ten film na YouTube – serdecznie zapraszam na Blogersów:

A to mój komentarz nagrany 30 minut przed oficjalną premierą w internecie.

Ponieważ całkiem ciekawa dyskusja zrodziła się na Facebooku, to oprócz komentowania na blogu, zapraszam również na fejsa.

Zapraszam na kolejną rozmowę, którą przeprowadziłem podczas konferencji FACEBOOK Best Practices (tutaj jest pierwsza, z Jackiem Kotarbińskim)

Do rozmowy udało mi się zaprosić Dorotę Zawadzką, którą wypytałem o doświadczenia związane z prowadzeniem strony (fanpage) na Facebooku. Dorota Zawadzka to (że tak to brzydko ujmę) ciekawy przypadek, bo są to dwie marki w jednej osobie. Pierwsza marka – Superniania, wraz z zakończeniem emisji programu w TVN już nie jest rozwijana ale wciąż przez wielu ludzi kojarzona. A druga, to marka “Dorota Zawadzka”, która podobnie jak inne panie-marki (Martyna Wojciechowska, Magda Gessler) angażuje się w liczne projekty, kampanie społeczne i reklamowe i jest niejako kobietą-instytucją.

Przy tak interesującej i aktywnej grupie odbiorców jaką ma Dorota Zawadzka – głównie kobiety z dziećmi – nie mogło zabraknąć narzędzia do komunikacji z nimi. Fanpage Doroty Zawadzkiej jest o tyle interesujący, że nie jest to zwykła tuba marketingowa i reklamowa wydmuszka, ale mocno osobisty profil Doroty – relacje i dyskusje jakie tam się pojawiają dotyczą życia, wychowania dzieci ale też i zwykłych codziennych spraw czy po prostu komentarzy tego, co akurat jest nadawane w telewizji (tak proszę państwa, dzisiaj oglądamy telewizją z włączonym komputerem).

Właśnie o takich relacjach ze społecznością i o “facebookowym” życiu rozmawialiśmy sobie w przerwie między wykładami.

W marcowym numerze magazynu Press opublikowany został rankig vlogerów. Jak każda prasowa publikacja na temat jakiejś społeczności (blogerów, hip-hopowców, graficiarzy) pisana przez dziennikarza spoza środowiska, narażona jest na krytykę – normalna sprawa. Tutaj nie będzie wyjątku, wiele temu materiałowi można zarzucić, ale przede wszystkim nieznajomość tematu i „robotę na kolanie”.

Prawdopodobnie tak powstał ten ranking:
- Szefie, a może zrobimy jakiś ranking, czytelnicy lubią rankingi.
- No dobra, to co zmierzymy?
- Może vlogi?
- A co to są te vlogi?
- To takie filmiki na YouTube….
- Dobra, robimy.

Na szkoleniach czy wykładach często powtarzam, że widzę sporo podobieństw związanych z rozwojem polskiej vlogosfery, na tle tego, co działo się z blogosferą kilka lat temu. I doskonale pamiętam, jak śmieszyły nas (blogerów) artykuły o blogerach w prasie wszelakiej. Z vlogosferą będzie podobnie i ranking vlogerów według Press jest tego najlepszym przykładem.

Do pełnego tekstu raportu (2 strony) nad którym się właśnie znęcam odsyłam do marcowego wydania Press, do nabycia w Empikach lub na egazety.pl.

Ok, lećmy od początku. Sam ranking obejmuje 13 pozycji, najciekawsze jest jednak to, że spośród TOP 5 polskich vlogerów uhonorowanych przez Press tylko jednego z nich – Rocka (RockAlone2k) nazwałbym vlogerem :-). Zwycięzcom rankingu Lekko Stronniczym nie można odmówić popularności (i prywatnie jest to, cytując Huberta Urbańskiego, „moja ulubiona para”) ale panowie Włodek Markowicz i Karol Paciorek sami siebie nie określają mianem vloga czy nawet bloga… ich definicja własnej twórczości to „video felieton”, a po prostu jest to show, dobra produkcja video – czyli coś zupełnie odmiennego od vloga. Trochę tak jakby serwis internetowy porównywać z blogiem i wrzucać je do jednego rankingu.

Na dalszych miejscach rankingu również nie znajdziemy vlogerów, bo ani Kotlet.tv ani Panią Basię ani Niekrytego Krytyka vlogerami nazwać nie można. To po prostu show, program internetowy tworzony na potrzeby i dostosowany do wymogów internetu, rządzący się zupełnie innymi prawami. Idąc tym tropem, zupełnie nie rozumiem, dlaczego w rankingu zabrakło np. Matura to Bzdura – czym się różnią od Baśki czy Lekko Stronniczych? Wśród vlogerów znajdziemy też Martina Lechowicza :-), nie wiem naprawdę jakie były kryteria doboru do rankingu, ale podejrzewam, że gdyby TVN wrzucał odcinki Kuby Wojewódzkiego na YouTube, ten też by się tutaj znalazł.

Przed zabraniem się za ranking wystarczyło po prostu obejrzeć poradnik od Brzydkiego Buraka gdzie wszystkie różnice między blogiem a show dokładnie omawia.

Inną sprawą jest fakt, że w przyszłości pewnie część rozwijających się vlogerów powoli będzie dążyć w stronę coraz to lepszych produkcji, lepszego montażu i będą przekształcać się w show – trochę tak jak blogerzy rozwijając swoje blogi stają się redaktorami naczelnymi czy po prostu szefami redakcji i bliżej im do serwisów internetowych niż do blogów.

Kolejna sprawa, to kryteria oceny vlogów, które zostały również dobrane dosyć przypadkowo i zupełnie nie odzwierciedlają tego co dla vlogerów jest ważne. A dla vlogerów (co przyznam, czasami mnie lekko przeraża) ogromnie istotna jest liczba widzów, czyli liczba subskrybentów danego kanału… („suby”) to taki odpowiednik facebookowego e-penisa w przypadku fanpagy – na „fejsie” są fani, na YouTubie widzowie.

A jak ważna jest ilość subsksrybcji? Dla przykładu – 3 filmy od vlogerów, świętujących kolejne tysiące widzów (tylko jeden z tej trójki znalazł się w rankingu Press):

Kinaczewa – 10 tys. widzów

Rojo – 60 tys. widzów

Rock – 90 tys. widzów

Wielu z wyróżnionych vlogów w rankingu Press nie ma nawet ułamka widzów powyższych vlogerów.

Kryteria
Jednym z kryteriów oceny w rankingu Press jest obecność vlogera w social mediach – poza YouTube. Najciekawsze jest jednak to, że wielu vlogerów wcale nie potrzebuje silnej aktywności w innych mediach społecznościowych. Oczywiście trudno w dzisiejszych czasach funkcjonować bez całego ekosystemu i serwisów pomocniczych, ale znam przypadki, że to vloger dopiero na prośbę widzów zakładał bloga czy fanpage, aby ułatwić sobie komunikacje.
Szkoda, że w kryteriach nie zostały uwzględnione np. komentarze (ich jakość) lub liczba odpowiedzi video pod poszczególnymi vlogami – to są też miary świadczące i wpływie blogera, a nie tylko pustej popularności nabijanej czasem tylko tytułem czy obśmiewaniem popularnych rzeczy w internecie. Wielu widzów przyzwyczajonych raczej do żenujących komci pod filmikami na YouTube, może być pozytywnie zaskoczonych dyskusjami się tam toczącymi.

Jurorzy
Innym problemem tego rankingu, jak również dużym wyzwaniem stojącym przed tymi, którzy chcą opisywać, badać vlogosferę, jest fakt, że są to oczywiście treści video, a te bardzo trudno przeskanować jakimś automatem, wyciągnąć słowa kluczowe. Po prostu aby orientować się we vlogosferze, trzeba w niej być, śledzić jej rozwój, znać historię vlogów, postacie które się przez nią przewijają, trendy czy akcje które się w niej dzieją. Mam wrażenie, że ani redakcja, ani jurorzy (z całym szacunkiem dla nich – część z nich znam) niespecjalnie się tym temacie orientują, ot po prostu czasem coś na YouTube obejrzą i tak też pewnie wiele vlogów trafiło do tego rankingu – „wymieńcie vlogi jakie znacie” – bo jak inaczej wyjaśnić obecność w rankingu 13 najlepszych polskich vlogerów sympatycznego i branżowego vloga socialtalkpl z liczbą 8 widzów i niecałymi 900 wyświetleniami wszystkich filmów?

Dlaczego ten ranking jest zły i dlaczego o nim piszę?
No właśnie, pewnie gdyby o vlogach pojawił się materiał w jakimś innym magazynie, popularnym czy skierowanym do prostego ludu, to pewnie bym się nim nie przejął. Ale vlogi pojawiły się w magazynie branżowym, który czytany jest przez dziennikarzy, ludzi mediów, branżę reklamową, marketingową – która już powoli zaczyna dostrzegać potencjał vlogów. Vlogosfera, mam wrażenie, jest jeszcze bardziej wrażliwa niż blogosfera kilka lat temu, jest tam jeszcze więcej emocji, więc całkiem prawdopodobne, że różne żenujące propozycje, kiepskie propozycje współpracy czy po prostu chamskie wykorzystywanie vlogów dopiero przed nami. Również jestem pewien, że odpowiednik Dr. Oetkera i Kominka też przytrafi się w przypadku vlogów. Materiał w magazynie branżowych wykrzywiający pojęcie vlogów jest więc tym bardziej szkodliwy.

Dla przykładu, obejrzyjcie sobie ten materiał, czy uważacie, że jest to dobry kierunek? Kto zyskuje na takim materiale? Vloger na wiarygodności czy firma na „nienachalnej” reklamie?

Z tego co wiem, młody człowiek po prostu dostał koszyk przypraw od firmy i tam się ucieszył, że materiał stał się wręcz komiczny. Co więc zrobią vlogerzy kiedy na horyzoncie pojawi się 1 tys. lub 5 tys. złotych? Edukacja związana ze współpracą na linii firmy – blogi, vlogi jest więc konieczna dla obu stron. Współpraca z vlogerami wymaga więc jeszcze bardziej indywidualnego podejścia, i w Polsce wciąż jest to przecieranie nowych szlaków. Ranking w Press niczego więc tutaj nie rozjaśnia, a raczej pokazuje, jak branża, dziennikarze, nie rozumieją jeszcze vlogów.

Wiele się dzieje, zarówno na vlogach kulinarnych, kosmetycznych, modowych, takich zwykłych, o życiu, pasji, nawet w gameplayach (filmach nagrywanych podczas grania w gry) dzieje się sporo rzeczy wychodzących poza tematykę samej gry. Temat jest zbyt szeroki aby zmieścić go w jakimś rankingu, czy jednym wpisie. Sama vlogosfera staje się coraz bardziej zróżnicowana, na tyle, że taki liniowy, zwykły ranking jest po prostu dla niej krzywdzący.

Państwo Górniccy-Podróżniccy sami o sobie:

Ania – odszuka każdy szczegół, który warto zobaczyć, miejsce, gdzie trzeba zatańczyć, zrozumie sztukę, doceni ciekawą architekturę, oszaleje w muzeum. Jakub – lubi mięso, kocha odkrywanie nowych kuchni oraz rozmowę z przypadkowymi ludźmi. Spróbuje wszystkiego. Uchwyci każdy moment, niepowtarzalną chwilę, zjawisko. Ania wywodzi się z „tradycyjnego” dziennikarstwa pisanego, Jakub jest pasjonatem nowych technologii. Można rzec – para idealna. Podróżują bo lubią, piszą bo warto.

Maciek “Mediafun” Budzich: Oszczędźmy sobie pytań skąd pomysł na taką wyprawę i dlaczego akurat Witkacy. Już sama postać Witkacego, odkrywanie na nowo jego śladów jak i zakres Waszej wyprawy, od Słupska po Sri Lankę wydaje się arcyciekawym pomysłem. Chodzi mi raczej o formułę Waszej wyprawy, zupełnie odmienną od typowego dziennika podróżnika. Oprócz dobrych butów, ciepłych skarpet i konserw w plecaku, zabieracie trochę elektroniki. Jaki sprzęt bierzecie ze sobą?

Ania i Jakub Górniccy: Powiemy szczerze… ale nikomu szczęka nie opadnie. Będzie multimedialnie czyli: tekst, zdjęcia, wideo i audio. Pisać będziemy na małym netbooku z wbudowanym modemem 3g oraz iPadem i klawiaturą Bluetooth. Fotografować Canonem EOS50D oraz iPhonem4. Tymże smartfonem nagrywamy też audiobloga i będziemy, nagrywać dalszy plan wideo. Pierwszy obsłużą dwa Kodaki Zi8. Do tego jeden mikrofon – “w razie czego”. Social media obsłużymy z poziomu iPada, bo można łatwo zmieniać mu karty SIM i być możliwie często dostępnym.
Koniec, mówiliśmy, że szczęka nie opadnie :)

Mediafun: Ok, rozumiem wybór – niewielka waga, niewielkie rozmiary i nie potrzeba osobnego plecaka na ładowarki. Ok, to sprzęt, technika, za pomocą której Wasza podróż będzie “streamowana” prawie na żywo, za pomocą całkiem pokaźnego zestawu aplikacji, serwisów. Jeden z pierwszych komentarzy “na fejsie” pytał czy chcecie przedefiniować formułę reportażu podróżniczego. Nie będzie to jeden blog, jeden dziennik z podróży, ale wiele miejsc w internecie… co to będą za aplikacje?

Ania i Jakub Górniccy: Waga sprzętu to tylko jeden powód jego minimalistyki – z drugiej strony są jeszcze koszta całego przedsięwzięcia i musieliśmy dokonać pewnych wyborów. Choć ograniczenia to pewne wyzwanie, które zmuszają nas do sporej kreatywności. Blog to będzie środek cyklonu – jeśli ktoś chce być na bieżąco to zawsze najlepiej tam zajrzeć. To, że odwiedzimy miejsca, które były znaczące dla Witkacego to jedno. To geografia. Ale za artystą można iść dalej – w głąb jego twórczości. My swoją lekcję odrobiliśmy na tyle, by móc to rozpocząć, ale interpretacja, szczególnie Witkiewicza to tak naprawdę wielogłos, nie można narzucić jedynej słusznej interpretacji. Zamiast więc nadawać jednokierunkowo, chcemy ten wielogłos rozbudzić wchodząc mocno w serwisy społecznościowe – do ludzi. Niech się kłócą, debatują, analizują i odkrywają.
Oczywiście jesteśmy na Facebooku – aż się głupio czuje pisząc to zdanie :) Ale idziemy dalej czyli Audioboo – serwis do audioblogowania. Trzy kliki i fajny audiowpis roznosi się po sieci. Co więcej można łatwo dodać do iTunes. Poza takimi audio relacjami będziemy też część jego twórczości czytać… Potem Foursquare ale nie check-iny tylko listy, to-do’sy i tipsy. Jeżeli ktoś odwiedzi kiedyś Kandy na Sri Lance albo Perth w Australii będzie mógl zasubskrybować listę miejsc Witkacego albo przeczytać ciekawostki jeśli “z-check-in-uje” się w, np hotelu czy porcie.

Mediafun: No własnie, w tej liście serwisów społecznościowych zastanawia mnie LubimyCzytać.pl?

Ania i Jakub Górniccy: A nie lubimy? :) To najaktywniejsza społeczność czytelników książek w Polsce. Nie będziemy recenzować – ale wspólnie z twórcami i użytkownikami w okolicach kwietnia ruszy coś większego, jakaś taka większa debata o jego twórczości pisanej. Od 2010 twórczość Witkacego jest w domenie publicznej – zatem pojawi się trochę więcej jego utworów i wokół tego – kiedy już na blogu pojawią się wpisy o miejscach i zmianach jakie one wywołały w Witkacym – rozpoczniemy debatę. Mamy nadzieję, że będzie ciekawie.

Mediafun: Na Waszej liście pojawia się jeszcze ostatnia gwiazda (i jednocześnie wielka zagadka) w serwisach społecznościowych – Pinterest. Co tam się będzie działo?

Ania i Jakub Górniccy: Ano właśnie – początkowo ze sceptycyzmem podchodziliśmy do tego serwisu ale jego konstrukcja jest prosta jak cep :) Tworzymy tablice (boardy), do których przybijamy ważne informacje – np. będzie tablica Inspirowane Witkacym – gdzie w pewnym momencie znajdą się m.in. utwory Tomasza Stańki z jego płyty inspirowanej twórczością Witkacego. Dzięki temu będzie można szybko przejrzeć ważne informacje. Stworzymy listy typu “Witkacy dla początkujących”

Mediafun: Jak Wasz projekt będzie wyglądał w czasie? To będzie ciągła podróż?

Ania i Jakub Górniccy: Nie. Zaczynamy od zbierania materiałów na Sri Lance i w Australii. Potem wracamy do Europy i dalej Słupsk, Zakopane, Odessa, Kraków i Sankt Petersburg. Aż takiego urlopu nie mamy :) Ważne jest też to, że w Polsce będziemy produkować najwięcej materiałów wideo – z Zakopanego i Słupska powstanie kilkadziesiąt vlogów- minireportaży i tu do akcji wkroczy YouTube i jego społeczność.

Mediafun: Czy obserwatorzy Waszej podróży, miłośnicy twórczości Witkacego będą mogli “dorzucić” swoją część do Waszego projektu. Nie mam na myśli zwykłych komentarzy, trzymania kciuków i lajkowana zdjęć. Ale własne nagrania, obserwacje, zdjęcia, wspomnienia?

Ania i Jakub Górniccy: Jak najbardziej. Po pierwsze wymieniliśmy komentarze na blogu na Facebook Comments – po to by trwale wejść między ludzi. Oraz wywołać, ciekawe, prawdziwe dyskusje. Nim przejdziemy do relacji i opisywania podróży Witkacego z 1914 roku chcemy trochę wyciągnąć od czytelników/słuchaczy/oglądaczy – i będziemy np. pytać co wiedzą dziś o Witkacym. Sprowokować ich do wykonania małego rachunku sumienia i podzielenia się tym z nami i z resztą. Będzie można to zrobić pisząc, nagrywając odpowiedź na YouTube – jakkolwiek. Nie narzucamy formy i kanału. Ważne dla nas jest to aby od samego początku wszyscy wiedzieli, że tu jest akcja, do której można się włączyć. Nie każdy poleci (dosłownie) z nami na Sri Lankę. Ale może w Słupsku pokusimy się o większy event? Czas pokaże – formuła jest otwarta. Dziś na fanpejdzu opublikowaliśmy taki obrazek “Od dziś szukam Witkacego” z prośbą o podawanie go dalej – z tego co widzę jest na kilkudziesięciu wallach z fajnymi komentarzami “dołączam”, “ja też, ja też”, “będzie się działo”. O to chodzi!

Mediafun: Jak będziecie ogarniać sprawy związane z dostępem do sieci, przerzucaniem multimedialnego (ciężkiego) materiału do internetu. Słyszałem, że w Słupsku jest internet, w Australii też, nie wiem jak sprawa wygląda w Sri Lance i między poszczególnymi etapami :-)

Ania i Jakub Górniccy: Heh. Powiem Ci we wtorek rano, kiedy wylądujemy na Sri Lance i pójdę do operatora po kartę SIM. Jeśli uda mi się ją przyciąć i iPad zaskoczy to będzie dobrze. Jeśli nie to będę Cię informował SMSami :) W podróży nie jest łatwo – nie można być ciągle na FB i reagować na komentarze ale będziemy się starać. Ktoś się może zdziwić, że mamy netbooka i iPada. Ale dzięki specjalnej przejściówce wszystkie zdjęcia z lustrzanki trafiają prosto na tablet. Ten je archiwizuje na SmugMug a my możemy się dzielić super fotkami na portalach. Do tego dochodzi obróbka zdjęć dzięki kilku fajnym aplikacjom i myślę, że będzie równie dobrze jak MacBook Pro i Photoshop :)

Mediafun: Jestem pod wrażeniem, bo rozmach społecznościowy tej małżeńskiej wyprawy jest godny całkiem sprawnie zorganizowanej kampanii w mediach społecznościowych. Bardzo mi też pasuje do mojej koncepcji blogowania, która ostatnio coraz bardziej mi się podoba, polegającej na rozproszeniu swojej aktywności na wiele miejsc, dobieranie takich mediów jakie są adekwatne do aktualnej sytuacji… odcinasz się wtedy od pytań “ile wejść ma twój blog” czy ciśnieniach na chwytliwe tytuły, a jesteś po prostu internetowym, wolnym twórcą.

Macie patronów medialnych, powoli rośnie zainteresowanie mediów, czy szukacie w tej chwili jakiegoś partnera, sponsora, czy jest coś, co mogłoby Wam pomóc w Waszej wyprawie?

Ania i Jakub Górniccy: Partnerów medialnych mamy super, bardzo nas wspierają. Sponsorów nie mamy i gdybyśmy mieli o coś prosić to o mecenat. Idziemy w nieznane, eksperymentujemy, stosujemy otwartą formułę. Jeśli ktoś zechce to wesprzeć i dać jeszcze większego kopa to będzie nam bardzo miło. Proszę pamiętać, że tu nie chodzi o dwójkę osób ale o całą społeczność, która próbujemy zaangażować – w ciągu kilku miesięcy a nie dni.

Mediafun: I ostatnie pytanie: kiedy pierwsze zdjęcie na Istagramie czy pierwszy check-in na foursquerze? Mówiąc językiem normalnych ludzi, kiedy wyjeżdżacie?
Normalnie mówiąc w poniedziałek rano – 27 lutego. Kilkanaście godzin później pierwszy check-in :)

A całą wyprawę możecie śledzić pod tymi adresami:

Blog – podrozniccy.com
Facebook – facebook.com/podrozniccy
Instagram – followgram.me/podrozniccy
Pinterest – pinterest.com/podrozniccy
YouTube – youtube.com/user/podrozniccy
foursquare – foursquare.com/user/22329506
audioBoo – audioboo.fm/podrozniccy
lubimyczytac – lubimyczytac.pl/profil/84349/podrozniccy-gorniccy

Łukasz Misiukanin – szef agencji Socializer opowiedział o tym, dlaczego Socializer (z ponad 80 klientami z portfolio) jest obecnie najlepszą agencją social media w Polsce – poruszyliśmy więc trochę wątków o planach wejścia agencji na NewConnect, a zapleczu i własnych rozwiązaniach związanych z monitoringiem mediów.

Nie mogło się też obejść bez nawiązania do ostatnich ciekawych przypadków na Facebooku – buzz związany z Kapitem Wroną i łowieniem fanów oraz kultowym już pytaniem pewnego operatora „Czym zaskoczył Cię ostatnio Orange?”.

Poruszyliśmy też kwestię oceny sukcesu działań agencji na Facebooku – czy ważniejsze są „lajki”, sprzedaż, komentarze czy wydźwięk. Czy rozdawnictwo działa i jak to jest ze świadomością użytkowników Facebooka, jeszcze niedawno jeden post zarażał średnio trzech znajomych konkursowicza, dzisiaj jest to 0,5 – 0,8 – rośnie świadomość i ostrożność w dodawaniu aplikacji i udostępniania danych użytkowników na Facebooku.

A na samym końcu poruszyliśmy temat zarobków w polskich agencjach social media – jeśli chcecie się dowiedzieć ile zarabiają ludzie w agencji Socializer i kogo aktualnie Łukasz szuka do współpracy – obejrzyjcie naszą rozmowę do końca :-)

Ale jeszcze w sierpniu, a dokładnie za tydzień (20-21 sierpnia) odbędzie się konferencja (może mniej branżowa), o której pewnie jeszcze nie słyszeliście – YouStars Live MeetUp. Konferencją (chociaż nie wiem, czy w tym wypadku do odpowiednie określenie) powinni być zainteresowani wszyscy, którzy obserwują YouTube, subskrybują kanały i obserwują rozwój polskiej i światowej vlogosfery.

Nie wiem dlaczego, ale impreza za tydzień, a strona (tylko zaślepka) www.youstarslive.com dopiero ruszyła, więc trochę obawiam się o frekwencję. Co nieco jednak już wiem, zarówno o programie jak i zaproszonych gościach – mam nadzieję, że wyjdzie ciekawie i będzie okazja spotkać kilka twarzy znanych z polskiego i amerykańskiego YouTube. Na końcu tego wpisu wrzuciłem listę (chyba i tak nie wszystkich gości) – zerknijcie na nią, część z tych twarzy być może znacie. Zwróćcie uwagę na jakość niektórych produkcji, na montaż, scenariusz – niektórę naprawdę robią wrażenie i mam nadzieję, że podczas spotkania będzie można pogadać trochę z autorami tych vlogów o ich zapleczu produkcyjnym.

Do tak dużej liczby wyświetleń jednego odcinka czy też takiej liczby subsrybentów polscy vlogerzy nigdy nie dojdą, ale coś nieco na polskiej scenie yuotubowej się rusza, nawet jakiś ranking vlogerów powstał – fakt, dość marny i słabo aktualizowany… ale coś się dzieje.

Z polskich vlogerów (a raczej projektów znanych z YouTube) na pewno będziemy mogli spotkać ekipę Matura to Bzdura, Niekrytego Krytyka oraz Lekko Stronniczych.

Całość imprezy YouStars Live MeetUp prowadzona jest w ramach projektu Vlog Friendly Zone ale ani projektu, ani przekazu strony nie bardzo rozumiem – może będzie okazja dowiedzieć się na samej konferencji o co chodzi z Vlog Friendly Zone…

Aha, impreza odbywa się w Warszawie, w hotelu Intercontinental, więc “na wypasie” i będzie okazja podziwiać panoramkę Warszawy w cenie… no własnie cena :-) Wjazd jest za free, jak tylko strona ruszy – trzeba będzie tylko przy rejestracji udowodnić, że jest się człowiekiem.

Zastanawiam się, kto powinien się na tej imprezie pojawić… bo zapowiada się na niezły miks – z jednej strony, zabawa, spotkanie z vlogerami, koncerty, gra miejska (urban challenge) jak i dyskusje, panel dyskusyjny.. hmm. Warto chyba być, aby sprawdzić jaki potencjał drzemie w YouTube, jakimi ludźmi są (jakimi ludźmi się stają) i jak pracują gwiazdy YouTuba i czy daleko nam jeszcze do tamtych klimatów…

Widzimy się w Warszawie, 20 i 21 sierpnia!.

Informacje o Youstars Live MeetUp znajdziecie tutaj
www.youstarslive.com ale pewnie więcej aktualności na facebookowym wydarzeniu.

RayWilliamJohnson

Philip DeFranco

ijustine

WHATTHEBUCKSHOW

shaycarl

Tobuscus

BrittaniLouiseTaylor

meekakitty

LisaNova

charlestrippy

vlogbrothers

JIMMY WONG

CTFxC

KATERSONESEVEN

NANLEW

CATRIFIC

STAWBURRY