Aktualne mediafunowe kalendarium jest tutaj.
Artykuł na wyborcza.pl o których wspominam – Zwycięzcy myślą inaczej.

A to wydarzenia na który zapraszam:
Social Media Day
Search Marketing Day
Forum IAB 2012
Internet ASAP
Wrocław Startup Weekend
Internet Beta 2012

Jeśli dzieje się coś ważnego i pominąłem to w kalendarium, to daj znać na maciekMAUPAmediafun.pl

“Extreme programming”, “agile software development”, czy “pair programming” to chyba najmodniejsze ostatnio hasła wśród twórców oprogramowania. Są to metody zarządzania tworzeniem kodu, którymi zachłysnęły się startupy, nowoczesne agencje i developerzy. Niemal każdy, kto działa w branży rozwiązań informatycznych powinien mieć o nich chociaż ogólne pojęcie – albo trzymać rączki z dala od procesu powstawania softu.

Ogólnie, agile to metody pozwalające na podzielenie zadań na niezależne, osobno testowane i wdrażane etapy oraz zarządzanie nimi tak, by płynnie dostosowywać produkt do zmieniających się w trakcie prac potrzeb klienta.

Mając pewne praktyczne doświadczenia w tym temacie, postanowiłem zgłębić tajniki tego “wyśnionego ideału klepaczy kodu”. Po paru nieudanych próbach z rozmaitymi publikacjami, wziąłem do ręki „Agile. Wzorce wdrażania praktyk zwinnych”.

Książka ta jest trochę jak niedzielny obiad u babci. Jeśli uda się wam już przebić przez warzywną zupkę w postaci 40 stron niepotrzebnych objaśnień, podziękowań, pytań retorycznych takich jak „Ilu z nas potrafi określić walory, które są najważniejsze dla naszych klientów?”, dalej jest już tylko lepiej. Dostajemy całkiem smaczny kawałek mięcha w postaci opisu rozmaitych technik okraszonych przykładami.

Rozdziały są dość krótkie, czytelne, ze streszczeniem zawartości, a struktura całości bardzo dobrze opisana i intuicyjna. Autor pokazuje najczęściej występujące problemy, od typowego antagonizowania z klientem wg. relacji „my-oni”, po bardziej złożone, np. wąskie gardło podczas procesu uczenia się. Podpowiada, jak uczynić klienta częścią zespołu oraz jakie formy spotkań zespołów są najbardziej efektywne.

Czyni to całość dość przyjemnym poradnikiem dla osób myślących o wdrożeniu metodologii zwinnych praktyk programowania.

Język używany w publikacji (mimo paru wpadek przy tłumaczeniu i miejscami dość naiwnej retoryki) jest łatwy do zrozumienia i pozwala łatwo pochłaniać kolejne rozdziały.

To, co dla mnie przesądza o wartości „Agile…” jest rozdział o firmie X, gdzie autor na realnym przypadku wskazał przykład nieudanego wdrożenia technik. Dlaczego to najcenniejszy element książki? Bo „najlepiej uczyć się na własnych błędach, ale dużo taniej na cudzych”.

Sama książka jest wartościowym zakupem dla każdego, kto chce uczynić swoją firmę bardziej elastyczną by lepiej dostosować ją do rozpędzonego i nerwowego otoczenia.

Konkurs:
I oczywiście konkurs, w którym do wzięcia jest opisywana powyżej książka. Co trzeba zrobić?
Przedstawić własną propozycję spolszczenia terminu „Agile Software Development”. Jak zwykle zwycięzcę wskażemy uznaniowo i tendencyjnie :) w ciągiu trzech dni, więc rozstrzygnięcie nastąpi w piątek o godzinie 12:00.

Tak jak w zeszłym roku – zasady są proste: co tydzień opowiadamy o jednej z książek wybranych z oferty wydawnictwa OnePress i co tydzień możecie taką książkę wygrać. Różnica jest taka, że będziemy zamieszczać recenzje tych książek – bo tak! my naprawdę je czytamy!!! :)

Tym razem przykładamy się też do tego, by książki dotyczyły różnych dziedzin, będziemy nieco wychodzić poza temat PRu, marketingu i automarketingu – także wielbiciele zarządzania, programowania czy projektowania prezentacji – pozostańcie czujni!

Przed Wami pierwsza książka z serii 52 książki mediafuna – Organizacje pozarządowe. Zarządzanie, kreowanie wizerunku i współpraca z mediami w III sektorze , którą przeczytała i zrecenzowała Anna Miotk:

Trzykrotnie zakładałam stowarzyszenie. Dwukrotnie na studiach – obie próby były nieudane. Za pierwszym razem podziękowałam kolegom za współpracę po tym, jak stwierdzili, że kobiety nie nadają się do kierowania organizacją. Za drugim razem sąd odesłał nam dokumenty rejestrowe i już nie ponawialiśmy próby. Za trzecim razem stowarszenie powstało i działalo przez kilka lat, przez jakiś czas aktywnie w nim działałam i odpowiadałam za wizerunek i za kontakty z mediami. Póki co nie podejmuję kolejnych prób, ale ze względu na moje doświadczenia z zaciekawieniem powitałam pojawienie się na rynku książki „Organizacje pozarządowe. Zarządzanie, kreowanie wizerunku i współpraca z mediami w III sektorze” i wyprosiłam Maćka Budzicha o to, aby została uwzględniona w projekcie „52 książki Mediafuna”.

Rzecz jasna, zaczęłam lekturę od biogramów autorów, poszukując odpowiedzi na pytanie, czy cierpieli podobne męki, jak ja? Okazuje się, że tak, Emilia Kotnis-Górka i Mateusz Wysocki są aktywnymi działaczami olkuskiego stowarzyszenia „Res Sacra Miser”, absolwentami dziennikarstwa i komunikacji społecznej, więc wiele podobnych problemów mieli szansę przerobić na własnej skórze. Zachęcona tym, zaczęłam lekturę. Już pierwszy rozdział dotyczył podstawowej drogi przez mękę, czyli zakładania stowarzyszenia rejestrowego. Wszelkie przepisy i procedury związane z zakładaniem stowarzyszenia zostały opisane bardzo jasno i przystępnie. Kolejny rozdział omawia, w jaki sposób zarządzać organizacją. Sporo jest o planowaniu budżetu organizacji, jak planować jej koszty i wydatki i opatrzony jest przykładowymi zestawieniami w Excelu. Znalazły się również informacje o tym, w jaki sposób rozliczać projekty, na które pozyskało się dotacje, jak pozyskiwać i współpracować ze sponsorami, jak tworzyć zespół członków czy też zespół wolontariuszy. Rozdział trzeci dotyczy wizerunku organizacji pozarządowej i porusza zagadnienia komunikacji wewnętrznej oraz tego, jak stworzyć identyfikację wizualną organizacji. Rozdział czwarty koncentruje się na współpracy z mediami i zawiera praktyczne wskazówki jeśli chodzi o tworzenie baz dziennikarzy, nawiązywanie i podtrzymywania kontaktów z dziennikarzami, organizowanie konferencji prasowych czy pozyskiwanie patronatów medialnych.

To, czego mi natomiast brakowało, to szczegółowe wskazówki i przykłady w niektórych częściach książki. Tworzenie ofert i listów sponsorskich było zawsze drogą przez mękę – nawet dla mnie, osoby, która sześć lat przepracowała w public relations, bo do tej pory brakowało dobrych przykładów. Żałuję, że książka nie zawiera kilku chociażby przykładów w tym zakresie. Warto byłoby również pokazać, jak wygląda przykładowa identyfikacja wizualna stowarzyszenia czy dobrze napisana notka prasowa. Brakuje mi też rozszerzenia elementów związanych z HR organizacji: jak może wyglądać w organizacji cykl życia zespołu, jakie są role zespołowe i na jakich stanowiskach w organizacji mogą zostać wykorzystane, z jakimi typami osób można się spotkać i po czym rozpoznać, że ktoś faktycznie jest skłonny zaangażować się w pracę stowarzyszenia (miałam wielokrotnie okazję obserwować osoby, które rzucały szereg fantastycznych obietnic i pomysłów, ale nigdy nie chciały angażować się w ich realizację) czy też jakie sytuacje są niebezpieczne dla trwałości organizacji i w jaki sposób im zapobiegać. Warto by było też poruszyć kwestię współpracy z innymi organizacjami zewnętrznymi czy politykami, tego, skąd członkowie organizacji mogą czerpać wiedzę (istnieją przecież organizacje parasolowe, które mają dotacje na szkolenia dla NGOs ze swojego rejonu, ale też konferencje dotyczące NGOs). Warto również byłoby wspomnieć o polityce w samym stowarzyszeniu – w jaki sposób formuje się grupa posiadająca władzę, kto i dzięki czemu do niej trafia, jakie są mechanizmy wyborów.

Miałam zatem lekki niedosyt, ale myślę, że dla początkujących stowarzyszonych książka „Organizacje pozarządowe” jest lekturą w sam raz. Koncentruje się ona na rzeczach dla każdej organizacji pozarządowej najistotniejszych – jak sformalizować organizację, jak zarządzać jej wydatkami, komunikować się z grupami wewnętrznymi czy zewnętrznymi. Napisana jest przystępnym, prostym językiem i zawiera dużo praktycznych wskazówek, jak coś zrobić. Jestem przekonana, że nawet osoby bardzo początkujące w materii trzeciego sektora będą w stanie z niej skorzystać i sporo wziąć dla siebie.

Konkurs
I tradycyjnie, jeden egzemplarz książki jest do zdobycia – zasada jest prosta – jeden komentarz, jedno zgłoszenie – bez ściemniania i kombinowania. Aby zgłosić się do konkursu wystarczy zaproponować w komentarzach poniżej intytucję, organizację pozarządową, której szczególnie przydałyby się rady związane z kreowaniem wizerunku i współpracą z mediami – można być złośliwym. Na Wasze propozycje czekamy 2 dni, rozstrzygnięcie zwycięzcy nastąpi w piątek o godz. 12:00.

Paweł Tkaczyk podczas konferencji InternetBeta 2011 (jak zwykle w dobrej formie) pokusił się o prezentację o tym jak będzie wyglądał marketing w przyszłości – czyli o markach, opowieściach i opowiadaniu historii. Chociaż podejrzewam, że dla wielu ludzi obecnych na sali marketing i tworzenie opowieści to chleb powszedni, a raczej szukanie właśnie takich klientów, którzy zgodzą się na opowiadanie historii. Dlatego tym przyjemniej (i mam nadzieję z pożytkiem dla Was) jest udostępniać takie prezentacje – polecam zarezerwować sobie 30 minut z Pawłem Tkaczykiem.

Podejrzewam, że stali czytelnicy bloga wielu spośród autorów tego zbioru dobrych rad (Mateusza Tułeckiego, Pawła Loedla, Dawida Szczepaniaka, Adama Przeździęka, Marzenę Rębiasz, Pawła Salę i innych) mają już dawno wśród „znajomych na fejsie” i dla nich zawarte tam informacje nie wniosą wiele nowego – jednak dla początkujących lub studentów pierwszych roczników czy studiów podyplomowych będą dobrym, aktualnym wprowadzeniem w zakres tematów. Zresztą dobór tematów i autorów nie jest przypadkowy, powstał na podstawie programu i wiedzy przekazywanej podczas studiów podyplomowych z zakresu marketingu w sieci które są prowadzone właśnie w WSE w Krakowie – miałem też tam przyjemność wykładać. A ponieważ takich publikacji, szczególnie drukowanych i jeszcze świeżych jest bardzo niewiele – dlatego tę szczególnie polecam.

Jest też o blogach i „sprzedajnych dzifkach” (no dobra, „dzifek” nie ma), ale jest kilka przykładów, ba, znalazła się nawet moja zasada „3 win” :-) dotycząca współpracy z blogerami – wspominałem o niej przy okazji jednej z wpadek – Jak z blogera zrobić frajera albo zasada 3 win (żałosna oferta od mniami.pl).

Nie przeczytałem jeszcze całości, jedynie pobieżnie przejrzałem, więc dyskusję o ew. błędach zostawiam na później w komentarzach. Mateusz Tułecki we wstępie pisze tak:

Tematyka poszczególnych rozdziałów jest niesłychanie zróżnicowana, tak samo jak różnorodny jest Internet i możliwe w nim działania. Oprócz opisu narzędzi, ciekawych przykładów kampanii, warsztatu każdego marketingowca, zawarte są w niej również informacje na temat działań e-commerce, kwestie prawne, czy wiedza dotycząca zachowania ludzi w sieci. Dzięki różnorodności tematyki, formy prezentowania treści i różnych stylów autorów piszących poszczególne części książki, będzie ona inspirującą lekturą.

Warto jeszcze jednak zwrócić uwagę na jedną kwestię. W sieci wszystko zmienia się bardzo dynamicznie, rzeczy i rozwiązania, które znajdują się w niniejszym opracowaniu, mogą za jakiś czas stać się nieco nieaktualne. Wtedy książka będzie stanowiła dobry punkt wyjścia, aby samemu dokonać aktualizacji swojej wiedzy w oparciu o serwisy branżowe, blogi, informacje przesyłane przez znajomych w social media.

„Marketing w sieci” można pobrać z serwisu Issuu.com po zalogowaniu.