I niby żółć wylewana w komentarzach pod filmami i tekstami na serwisach plotkarskich nie powinna mnie dziwić, to jeszcze tydzień wcześniej nabijanie się z “pijanego” Grzegorza Miecugowa na wizji okazało się wyśmiewaniem z chorego człowieka na lekach antydepresyjnych (a może tłumaczenie w wywiadzie dla Wprost nie było zbyt przekonujące).

To niestety oznacza, że szybko zapominamy o szoku, zaskoczeniu czy myślach, które pojawiają się w momencie prowokacji czy przekraczania kolejnych granic przez kampanie społeczne. A to właśnie kampanie społeczne często takie granice przekraczają bo ich zadaniem jest zaszokować, zmusić do myślenia czy przede wszystkim skłonić do działania. Zaskakują i szokują więc od dawna.

W kampanii fundacji Synapsis „Autyzm wprowadza zmysły w błąd” chyba po raz pierwszy tak odważnie skorzystano z medium publicznego i przyznam, że trudno mi uwierzyć, że realizator nic nie wiedział o całej akcji o dopuścił do dziwnych sytuacji na wizji przez dobre kilka minut (poruszam ten temat szerzej w wypowiedzi video).

Pamiętna akcja Croppa z pralką biegająco po sopockim molo też trafiła na wizję, ale tutaj był trochę inny mechanizm… po prostu kamera zainteresowała się czymś dziwnym, ciekawym a dziennikarz prowadzący program sam się wkręcił :-)

Tak więc kolejny krok w przekraczaniu granic został zrobiony, ok. w słusznym celu, nie narzekam – stwierdzam po prostu fakt. Ale dzisiaj pewnie nie do pomyślenia byłaby taka dziwna akcja, nietypowe zachowanie dziennikarza prowadzącego serwis informacyjny… a za rok czy dwa? Też w słusznym celu? Te granice zacierają się coraz bardziej.

To dopiero początek roku, a mieliśmy już kilka mocno nietypowych, szokujących medialnych wydarzeń i mimo, że Bartek Topa, Grzegorz Miecugow, Maja Frykowska i Warszawski Superman to zupełnie różne światy, to jednak łączy ich jeden wspólny mechanizm i trochę o takich moich spostrzeżeniach postanowiłem pogadać do kamery w dzisiejszym vlogu – 12 minut, zapraszam.

A tutaj polecam komentarz Tomka Topy o całej akcji – chociaż nie zgadzam się z Tomkiem, bo właśnie te virale trafiły tam, gdzie powinny, do zwykłych internautów, kowalskich dla których internet to Onet, Allegro i Pudelek. Teraz wyjaśnieniem akcji zajmują się “oświeceni kowalscy” :-). Pewnie przydałyby się jeszcze jakieś szersze działania na ulicy (outdoor) czy więcej spotów, ale jak rozumiem jest to kwestia budżetu.

Wrażenia z “finału” akcji z aktorem na Kampania na żywo.

Gdzieś jeszcze w sieci znaleźliście wrażenia blogerów? Podrzućcie proszę w komentarzach.

A to kilka luźnych wspominek z warszawskiej drugiej edycji (ale pierwsza też była niezła)

Zanim stracicie 9 minut na moje bajdurzenia polecam najpierw obejrzeć 59 odcinek MaturaToBzdura.TV – jest tam kilka niezłych kwiatków (a nawet cały bukiecik).

I moje przemyślenia, które od niewiedzy lub dziwnej ingorancji (bo naprawdę trzeba się chyba mocno starać aby nie znać odpowiedzi na niektóre pytania) zawędrowały na tereny marketingu i współczesnego języka reklamy, który coraz częściej odnosi się do tego, co jest na youtube, kwejku, demotywatorach i innych memach:

A we vlogu pojawia się jeszcze nawiązanie do okrzyków “tarcza szmato”, “boom headshot” i mordor wykrzykiwanych przez Rojowników-Tarczowników :-)

A tutaj są wszystkie szczegóły.

Dla firm lub agencji zainteresowanych szkoleniem – pozostaje istotna kwestia prawno-fakturowa. Ja jako wystawiający przedmiot na aukcję nie zobaczę żadnych pieniędzy, pieniądze idą przez Allegro od razu na konto WOŚP i w sprawach fakturowo-księgowych trzeba nękać Allegro. Niewiele tutaj mogę zrobić.

W kwestii informacyjno-wizerunkowej to jak najbardziej dopuszczam sytuację, że np. z ramienia firmy XXXX licytuje agencja PR lub pracownik ten agencji z konta prywatnego – nagrodę i informację o zwycięzcy ustalamy i laury na blogu i szkolenie zbiera odbiorca szkolenia, firma XXXX oczywiście. W tej sprawie oczywiście zawsze możemy się dogadać.

Pracodawcy (szczególnie w branży „około-mediafunowej”) chętnie szukają niestandardowych rozwiązań czy też ludzi, którzy potrafią zaskoczyć. A jak pokazuje przykład Radka Karbowskiego, wcale nie trzeba wieszać billboardów przed siedzibą wymarzonego pracodawcy (chociaż takie przypadki też działają), wystarczy skorzystać z siły mediów społecznościowych, polecenia znajomych czy po prostu mechanizmu „podaj dalej”. A jeśli do tego dodamy historię, autentyczną, szczerą a nie wypasione CV z kosmetycznymi poprawkami tych chętniej pomagamy.

Nie wiem czy pamiętacie przypadek Ani i pewnej konferencji Streetcomu? To był 2008 rok i konkurs o wejściówkę na blogu. Zamiast typowego zgłoszenia konkursowego Ania założyła bloga skierowanego do ówczesnego prezesa firmy Streetcom. Skończyło się darmową wejściówką, relacją z konferencji zatrudnieniem i kolejnymi stanowiskami w firmie.

Radek Karbowski który szuka pracy założył stronę (dzisiaj to kilka kliknięć, wystarczy kupić domenę i skorzystać z takich narzędzi jak np. Manifo.pl) i tam opisał swoją historę. I pewnie jakby ją pokazać do jakiegoś specjalisty HR to wykazałby mnóstwo błędów, brak zdjęcia, opisywanie swoich braków, niewielkiego doświadczenia ipt. Ale strona i polecenia na Facebooku zadziałały a na stronie pracechce.pl pojawiają się kolejne relacje z efektów tej małej kampanii i pewnie wkrótce pojawi się informacja o zatrudnieniu – ludzie lubią takie historie, a Radek pewnie za moment wyląduje w jakiejś agencji jako zdalny pracownik do robienia szumu w sieci :-)

Ot, kolejny przykład, że gość z klawiaturą, dostępem do sieci i aktywną przestrzenią między uszami może wiele zdziałać :-)
Zamieniłem z Radkiem kilka słów na temat jego akcji, zapraszam:

Maciej Budzich: Do poszukiwania pracy postanowiłeś wykorzystać media społecznościowe, siłę poleceń znajomych. To po prostu kwestia przyzwyczajenia, wiara w siłę social mediów czy też zawiodłeś się na tradycyjnych metodach szukania pracy, wiesz, wysyłanie CV, ogłaszanie się na serwisach do poszukiwania pracy, lans na GoldenLine?

Radek Karbowski: Zdecydowałem się na takie poszukiwanie pracy, ponieważ wiem, że ze swoim “młodym” CV nie dostałbym się do żadnej firmy, która mnie interesuje. Spójrzmy prawdzie w oczy – mam 21 lat, studiuję zarządzanie, pracowałem w wydawnictwie książkowym, odbywałem staż w urzędzie skarbowym i prowadziłem lokalne radio w swoim mieście. Poza tym mieszkam w bardzo małej miejscowości na Mazurach – dość daleko od Warszawy. Tak naprawdę żadna z tych firm nic nie mówi potencjonalnemu pracodawcy, a Urząd Skarbowy wręcz odstrasza. Jedynie to, że kierowałem Radiem Działdowo przynosi jakieś realne korzyści. Z tym, że na jednej stronie życiorysu nie napiszę, że potrafiłem zdobyć fundusze z Działdowskiej Agencji Rozwoju S.A.

GoldenLine jest ok, ale nie zrobię tam niczego więcej niż pozostali użytkownicy – czyli stworzę jedynie temat na forum, a budowanie od zera wizerunku zajęłoby zbyt wiele czasu.

Maciej Budzich: Właściwie tutaj powinno się pojawić pytanie, o efekt uruchomienia strony pracechce.pl i tego co się stało jak zrobiłeś mały szum na Facebooku, ale dokładnie odpowiedziałeś na to pytanie na swojej stronie, więc zacytuję:

Pięć godzin temu wrzuciłem link do Pracechce.pl na Facebooka i poprosiłem o feedback oraz przekazywanie informacji dalej. Przez ten czas strona zanotowała blisko 2000 wyświetleń, ale nie one są tutaj najważniejsze. Otrzymałem dwie propozycje (spore agencje interaktywne) i obietnicę wsparcia przed szefostwem w jednej z największych agencji PRowych w Polsce.

Dawno nie dostałem tak pozytywnego feedbacku jak dzisiaj. Były momenty, że siedziałem przy biurku i uśmiechałem się do monitora. Niektóre wiadomości były tak budujące, że nie wiedziałem, co ze sobą zrobić (pozdro Jola). Nosi mnie – delikatnie mówiąc.

Na mojej poczcie nie znalazła się żadna hejterska wiadomość. Czujesz? W kraju, w którym wszelkie zachowania wychodzące poza pewne, określone ramy, są tępione, nikt nie wyzywał mnie od głupków. A ja byłem na to przygotowany. Czekałem, czekałem, czekałem… i nic. Nikt nawet nie starał się skrytykować pomysłu – dostałem po prostu interesujące rady od serca, które sukcesywnie wprowadzam w życie.

Maciej Budzich: Twoja akcja, nie obraź się, dla osoby która śledzi media, siedzi mocno w internecie, nie ma w niej nic szczególnie kreatywnego – tego typu oryginalnych poszukiwań było już trochę, w polskiej sieci również… ale, zawsze dopinguję takim przedsięwzięciom. Wybijają się choć trochę ponad miałkość i szarzyznę polskich “mało ambitnych, wiele wymagających”. Wszystkie te, które znam zakończyły się sukcesem, o niektórych wspominała telewizja a ich twórcy przez chwilę błyszczeli w mediach. Zastanawiałem się nad tym, na czym polega siła przyciągania takich akcji i dlaczego ludzie tak kibicują i pomagają, “lajkują”, przesyłają dalej. Wydaje mi się, że kluczem może być chęć obserwacji, Twoich postępów, Twoich poszukiwań pracy. Taki swoisty Big Brother… musisz być chyba przygotowany na zdawanie relacji z poszczególnych rozmów i spotkań z potencjalnymi pracodawcami. Zamierzasz kontynuować pisanie i relacjonowanie swoich poszukiwań na stronie pracechce.pl czy też na Facebooku?

Radek Karbowski: Zdaję sobie sprawę z tego, że nie byłem pierwszy. Wiem, że nie zrobiłem niczego przełomowego i nie zapiszę się na wieki na kartach historii, ale zauważ, że takie działania to i tak kropla w morzu CV, które przewalają się na biurkach w wielu firmach i są napisane identycznie.

Wydaje mi się, że siła tkwi w moim luźnym podejściu do całej akcji. Wszystko napisałem szczerze i nie wciskam nikomu kitu, że jestem niesamowitym specjalistą, który wypromuje wszystko, co mu się tylko da do rąk. Poza tym odpisuje na wszystkie pytania na Facebooku – również na ścianach innych osób i nie rzucam się na nikogo, jeśli mnie skrytykuje.

Z pewnością będę cały czas dodawał nowe posty, bo widzę, że ludzie chcą to czytać. Jest w tym coś trochę z Big Brothera. ;) Mam dylemat odnośnie Facebooka, bo nie chcę wszędzie atakować Pracechce.pl, żeby nie przesadzić.

Maciej Budzich: W momencie naszej rozmowy nie masz jeszcze pracy, ale jestem pewien, że poszukiwania zakończą się sukcesem. Co w tym przypadku “sprzedało” Ciebie najlepiej? Pomysł, osobowość, Twoja historia, emocje, siła znajomych?

Radek Karbowski: To będzie banalne, ale – wszystko po trochu. Bez żadnej z tych czterech rzeczy nie odniósłbym sukcesu (o ile odniosę). Moje CV dostępne jest w wielu innych miejscach, a mimo to nikt się do tej pory nie odezwał (pomysł). Gdyby nie moja osobowość, to nie mogłaby powstać historia. Emocje i czekanie na to co będzie dalej również przyciąga. Dzięki znajomym i znajomym znajomych Pracechce.pl generuje całkiem przyzwoitą ilość odsłon. Gigantyczną robotę zrobił w tym przypadku Facebook, z którego pochodzi 99,9% ruchu.

Dzięki wszystkim! :)

Maciej Budzich: Dzięki za rozmowę i powodzenia w czasie rozmów z kandydatami na pracodawców :-)